้งหมากในมือตัวนี้ออกไป “คุณหนูสี่กล่าวได้ถูกต้อง บ่าวรับใช้คิดไม่ซื่อก็ขับนางออกจากจวนไปเสีย ให้นางไปอยู่จวนต่างเมืองนั่นเลยดีหรือไม่”เจียงซื่อพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ “ในเมื่อท่านอาสะใภ้รองพูดมาเช่นนี้ ข้าก็ไม่คิดอะไรมากแล้วเจ้าค่ะ อย่างน้อยปั้าหลิวยังมีที่ให้ไป”
เซียวซื่อทำได้แต่เพียงแค่นเสียงอยู่ในใจ
คนที่ไม่เหลือทางหนีที่รอดให้คนอื่นไม่ใช่เจ้าเองหรือไง เจ้าเด็กสมควรตาย
เจียงซื่อหันกลับไปยอบกายคารวะเหล่าฮูหยิน“ท่านย่า หลานไม่รบกวนเวลาพักผ่อนท่านย่าแล้วเจ้าค่ะ”
นางพยักหน้าเบาๆ อาหมานกับอาเฉี่ยวก็จัดการเก็บอาหารบนโต๊ะจนสะอาดเรียบร้อย
เฝิงเหล่าฮูหยินเมื่อไม่ได้ยินเจียงซื่อเอ่ยถึงสินเดิมอีกก็รีบพยักหน้าให้กลับไป “ไปเถอะ”
เจียงซื่อรีบเดินออกไปจนถึงประตู แต่ดูเหมือนว่าคิดอะไรออกมาได้จึงหันกลับไปพูดขึ้น “วันนี้พี่รองกลับมา ได้ยินว่าไม่ได้ไปหาท่านอาสะใภ้รองท่านไม่ต้องเสียใจไปนะเจ้าคะ ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้พี่รองอาจจะไปหาท่านก็เป็นได้” นางพูดจบก็เดินออกไป
เฝิงเหล่าฮูหยินมองเซียวซื่อด้วยสายตาเย็นชาหน้าตาบูดบึ้งเซียวซื่อได้แต่อุทานอยู่ในใจ
เจียงซื่อ นังเด็กสมควรตาย จะไปแล้วยังขุดหลุมทิ้งไว้ให้ข้าอีก
