หญิงสาวคือคุณหนูบ้านรองของจวนอันกั๋วกงนามฟางหวา จวนอันกั๋วกงมีเพียงนางเป็นคุณหนูอยู่ผู้เดียว จี้ฟางหวาจึงเป็นที่รักที่เอ็นดูของผู้ใหญ่ในบ้านทุกคน ทำให้นางเป็นคนนิสัยที่ร่าเริงสดใส
เมื่อตอนที่เจียงซื่อไปอยู่จวนอันกั๋วกงชีวิตราวอยู่ในกรงอย่างไรอย่างนั้น จี้ฉงอี้ไม่ชอบหน้านาง ฮูหยินอันกั๋วกงจึงไม่ใคร่จะสนใจไยดีนางนัก ทุกวันจึงผ่านไปอย่างไร้ชีวิตชีวา
พอคิดถึงตรงนี้ ช่วงเวลาที่นางได้พูดเยอะที่สุดก็คือตอนที่จี้ฟางหวามาหานางในบางครั้งเท่านั้น
ถึงแม้ว่ามีความทรงจำอันแสนเลวร้ายกับจวนอันกั๋วกง แต่เจียงซื่อก็ไม่ได้มีความทรงจำที่แย่กับจี้ฟางหวา นางจึงยิ้มตอบกลับไป “ใช่แล้ว”
จี้ฟางหวาปลุกความใจกล้าของตนเอง “ไม่ทราบว่าพี่เจียงซื่อจำข้าได้หรือไม่ พวกเราเคยเจอกันที่งานชมดอกบัวเมื่อหน้าร้อนปีก่อน”
“จำได้แน่นอน”
จี้ฟางหวามองไปรอบๆ “ที่นี่ไม่ค่อยสะดวกนัก พี่เจียงซื่อจะไปเดินเล่นตรงนั้นกับข้าได้หรือไม่”
เจียงซื่อประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าออกไป
ทั้งสองเดินคู่กันไปตามทางริมคลอง
“พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปเดินเล่นกับแม่นางเจียง” จี้ฟางหวากล่าวกับพวกบ่าวรับใช้ที่ตามมา
เจียงซื่อจึงส่งสายตาให้อาหมานกับอาจี๋หยุดรอและเดินตามจี้ฟางหวาไป
ต้นหลิวริมคลองลมพัดใบไหวไปมา หมอกบางจางลอยล่องกระจายตัวไปทั่ว จี้ฟางหวาเดินไปหยุดอยู่ใต้ต้นหลิวต้นหนึ่ง เจียงซื่อที่เดินตามมาจึงหยุดตาม
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดสอ
