เจียงซื่อไม่มีท่าทางว่าจะกลับ ซ้ำยังตัดสินใจเดินลัดเลาะไปยังริมคลองต้นหลิว
ทว่าทำให้จิตใจของบ่าวรับใช้อาจี๋เต้นโหยงไม่เป็นสุข “คุณหนูสี่ขอรับ ให้บ่าวส่งคุณหนูกลับจวนเถอะขอรับ มิเช่นนั้นคุณชายรู้เข้าจะว่าบ่าวเอาได้ขอรับ”
อาหมานหัวเราะเย้ย “คุณหนูของพวกเราแค่ไปริมคลองเท่านั้น ไม่ได้ไปถ้ำเสื้อถ้ำจระเข้ที่ไหนสักหน่อย เจ้าจะตื่นเต้นด้วยเรื่องอันใดกัน”
คืนนั้นนางกับคุณหนูยังไปวางเพลิงช่วยคนแถวทะเลสาบมั่วโยวอยู่เลย ไหนเลยตอนนี้ฟั้าสว่างแล้วยังต้องมาทนเจ้าบ่าวรับใช้ขี้บ่นนี่อีก มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี
“โอ้ย พี่อาหมานก็ เหตุใดท่านไม่ช่วยแล้วยังจะพัดลมจุดไฟอีก” อาจี๋ยิ้มขื่นขมพลางทำท่าขอร้อง
อาหมานกลอกตา “ก็เจ้านั่นแหละที่ผิด ข้าไม่ได้พัดลมจุดไฟ แต่คุณหนูของพวกเราไม่ว่าจะไปถ้ำเสือถ้ำจระเข้ที่ไหนข้าก็จะตามไป ก็แค่นี้เอง”
อาจี๋เถียงสู้อาหมานไม่ได้จึงหัวเสียเตะหินก้อนเล็กข้างทางออกไป เขายังกอดความหวังก้อนสุดท้ายกล่าวออกมา “คุณหนูสี่ขอรับ อีกไม่นานก็ถึงเวลาอาหารแล้ว พวกเรากลับไปจวนก่อนดีหรือไม่ รอกินเสร็จแล้วค่อยให้คุณชายรองพาท่านออกมา…”
ในที่สุดเจียงซื่อก็พูดออกมา “หากพี่รองโทษเจ้าข้าจะพูดกับเขาเอง”
อาจี๋อ้าปากพะงาบๆ จนสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
ช่างเถอะ นางเป็นนายของเขานี่ เขาเป็นแค่บ่าวรับใช้ นายจะไปไหนเขาไม่มีสิทธิ์ห้าม หวังว่าคุณชายจะลงโทษเขาเบาๆ หน่อยก็แล้วกันเจียงซื่อที่อยากไปแถวริมคลอ
