เจียงจั้นถือกรงนกวิ่งห้อเข้ามาในโรงน้ำชา เดินตึงตังขึ้นมายังชั้นสอง
“คุณชาย พวกเราจะกลับบ้านมิใช่หรือขอรับ”อาจี๋รีบตามมาด้านหลัง
เมื่อถึงชั้นสองเจียงจั้นหันมองไปรอบทิศ พลันเห็นอาหมานยืนอยู่หน้าประตูบานวิจิตรบานที่สาม พลางก้มคำนับเขา
เจียงจั้นเดินเข้าไปหา ชี้ไปยังประตูเอ่ยถาม“คุณหนูเจ้าอยู่ด้านในหรือไม่”
“เจ้าค่ะ”
เจียงจั้นแย้มยิ้มออกมา ผลักประตูเข้าไปอย่างผ่าเผย “น้องสี่ เจ้าดูสิ ข้าเอาอะไรมาให้เจ้า!”
เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็อยู่เบื้องหน้าเจียงซื่อ พลางวางกรงนกไว้บนโต๊ะ และเอ่ยทวงบุญคุณ “น้องสี่เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่คือนกอะไร”
เจียงซื่อมองเข้าไปยังนกขนสีสันสดใสภายในกรงขอบตาพลันร้อนผ่าว
คนๆ เดียวกัน นกแก้วคู่เดียวกัน เอ่ยถามด้วยคำถามแบบเดียวกัน “น้องสี่ เจ้าดูสิ ข้าเอาอะไรมาให้เจ้า!”
ในตอนนั้นนางตอบว่าอย่างไรกันนะ
นางมองไปยังนกแก้ว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “พี่รองหานกแก้วนี้มาจากที่ใด ข้าว่าท่านโดนคนอื่นหลอกเสียแล้ว นกแก้วพันธุ์นี้เลียนคำคนพูดไม่ได้นะเจ้าคะ”
ในครั้งนั้น เจียงจั้นหิ้วกรงนกเดินจากไปด้วยความผิดหวัง แต่คาดไม่ถึงว่าสุดท้าย เขาแอบเอานกแก้วคู่นั้นไปเลี้ยงไว้เสียเองวันที่ท่านย่าสั่งให้คนกำจัดนกแก้วนั้นเสีย พี่รองพยายามปกปั้องอย่างสุดชีวิต รอจนนกน้อยหมดลมหายใจ และโดนคนกวาดทิ้งเหมือนกวาดขยะพี่รองถึงกับทรุดตัวนั่งอยู่บนพื้น พูดงึมงำด้วยความเศร้าเสียใจ “พวกมันอุตส่าห์พูดว่ายินด
