ไปได้เลย”
“ไม่ล่ะ คนในครอบครัวข้าไม่สนใจเลี้ยงนก”เจียงจั้นรู้สึกยิ่งชอบในนิสัยใจคอของอวี๋ชีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
พี่อวี๋ชีไม่เพียงช่วยชีวิตเขา ยังใจกว้างถึงเพียงนี้มิตรภาพเทียมเท่านี้จะไปหาได้จากที่ไหนอีก
อวี๋ชีมองไปยังนกแก้วในกรง ใบหน้าอันคมคายดั่งหยกแก้วฉายแววสับสน
นกแก้วงามถึงเพียงนี้ยังไม่ถูกใจอีกหรือ
เขาเปลี่ยนไปมองสุนัขตัวใหญ่ข้างกายแทนเจียงจั้นตกใจเกือบกระโดดโหยง “สุนัขที่ทั้งดุทั้งน่าเกลียดเช่นนี้ยิ่งไม่ไหวขอรับ!”
โฮ่งง สุนัขยักษ์เห่าตอบ