มาเวลานี้ ต้นพุทราออกดอกเต็มต้น สีเขียวสดดึงดูดสายตายิ่งนัก
เจียงจั้นเดินเข้าไปเคาะประตู “พี่อวี๋ชี ข้ากลับมาอีกแล้ว”
ประตูพลันเปิดออก สุนัขตัวใหญ่ตัวหนึ่งพุ่งพรวดออกมา
“เจ้าจะทำอะไร” เจียงจั้นหอบกรงนกไว้บนหน้าอก ตะโกนเสียงดัง
นกแก้วในกรงรู้สึกถึงภัยคุกคาม จึงบินวนปันปั่วนไปมา
เจ้าสุนัขตัวโตไม่แลเห็นนกแก้วที่อยู่ในกรง ยืนกร่างขวางประตูพลางจ้องมองไปยังเจียงจั้นอย่างรังเกียจ
“มาถึงประตูล้วนคือแขก เจ้าสัตว์เดียรัจฉานรีบหนีออกไป!”
โฮ่ง! สุนัขยักษ์พลันแยกเขี้ยวและพุ่งตัวเข้ามา
เจียงจั้นสะดุ้งโหยง พลันกระโดดขึ้นเกาะต้นพุทราพร้อมกันทั้งมือและเท้าสุนัขยักษ์จ้องเจียงจั้นด้วยสายตาดูแคลน สะบัดหางเสร็จก็เดินกลับเข้าไป
เจียงจั้นกระโดดลงจากต้นไม้ด้วยสีหน้าดำคล้ำแล้วเดินเข้าประตูไปด้วยสายตาผิดปกติ สีหน้าแน่วนิ่ง แต่ภายในใจกลับตระโกนด่าลั่น ข้าจะเสียบเจ้าด้วยมีดนับพันเล่ม เจ้าสุนัขบ้ากล้าต่อกรกับข้า!
ใต้ต้นจามจุรี อวี๋ชียืนเอนพิงยังต้นไม้ในชุดสีเขียวเจ้าสุนัขยักษ์วิ่งเข้าไปคลอเคลียชายเสื้อเขา
“พี่อวี๋ชี ข้ากลับมาอีกแล้ว”สายตาอวี๋ชีมองไปที่กรงนกในมือของเจียงจั้นขมวดคิ้วงุนงงเบาๆ
เจียงจั้นวางกรงนกลงบนโต๊ะหินใต้ต้นไม้ เอ่ยด้วยความเสียดาย “คนในครอบครัวข้าทนเลี้ยงไม่ได้ยังไงก็ขอคืนแก่พี่อวี๋ชีเสียดีกว่า”
“ไม่ชอบรึ”
“ขอรับ” เจียงจั้นเอ่ยตอบแบบคลุมเครือ
“ข้ายังมีนกอีกมากมาย น้องเจียงเอ้อร์เลือกตัวที่ชอบ
