ตาเจียงจั้นที่มองไปยังนกคู่นั้น เปียมไปด้วยความเสียดาย พลันหัวเราะขึ้น “พี่อวี๋ชียังมีนกอีกหลายตัว หรือไม่ ข้าไปเปลี่ยนตัวที่น้องสี่ชอบมาดีหรือไม่”
เจียงซื่อรีบโบกมือ “ไม่ดีกว่า ข้าไม่สนใจนกสักเท่าไหร่”
“สตรีต่างชอบสัตว์เลี้ยงตัวเล็กๆ มิใช่หรือ”
“หากเป็นสุนัขน้อย แมวน้อยก็ว่าไปเจ้าค่ะ มันชาญฉลาดกว่านกเสียอีก แต่ไม่ว่าจะเลี้ยงอะไร ก็ดูยุ่งยากไปหมด” เจียงซื่อไม่อาจเผยให้เห็นว่านางชอบสัตว์เลี้ยงใดเป็นพิเศษเพราะตอนนี้ แม้แต่ตัวนางเอง นางยังดูแลไม่ได้แล้วจะมีกำลังดูแลสัตว์เหล่านี้ได้อย่างไร
“แมวน้อยก็น่ารักจริงๆ ส่วนสุนัขนั้นช่างเถอะ”เจียงจั้นพลันนึกถึงสุนัขตัวใหญ่ที่ตามติดข้างกายอวี๋ชีแล้ว ก็รู้สึกโกรธจนขบฟันกรอด
เจ้าสุนัขชั่วตัวนั้นมักจะมองตาขวางใส่เขา สักวันเถอะ เขาจะเฉือนเนื้อมันมากินซะ!
พี่ชายน้องสาวเดินเคียงคู่กันออกจากโรงน้ำชาก่อนเจียงจั้นหยุดฝีเท้าลง “น้องสี่กลับจวนไปก่อนเถอะ ข้านำนกไปคืนแล้วจะตามกลับไป”
เจียงซื่อพยักหน้ารับ เจียงจั้นเตะอาจี๋เบาๆ หนึ่งที“อาจี๋ เจ้าส่งคุณหนูสี่กลับจวน หากเส้นผมคุณหนูสี่ร่วงแม้เพียงเส้นเดียว เจ้าได้เห็นดีแน่!”
“พี่รองรีบไปรีบกลับดีกว่า” เจียงซื่อเอ่ยเร่ง
เจียงจั้นโบกมือให้เจียงซื่อ แล้วหิ้วกรงนกเดินหน้าไป
ตรอกเชวี่ยจื่ออยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เจียงจั้นเดินไปตลอดทาง ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามก็มาถึงจวนตระกูลหนึ่ง
ด้านหน้าประตูมีพุทราต้นหนึ่งยืนโน้มต้นลง
