ยากนำกลับไปเลี้ยงหรือไม่ ข้าก็อยากน่ะสิ แม้ข้าจะอดทนเลี้ยงของเล่นแบบนี้ไม่ได้ แต่ข้าก็ยกให้เจ้าได้”
เจียงจั้นมองนกแก้วทองคู่นั้นด้วยความพอใจพลางเอ่ยถามเจียงซื่อ “น้องสี่ เจ้านกคู่นี้สวยดีใช่หรือไม่”
“สวยก็สวยดีอยู่หรอก แต่พวกมันทำให้ข้าคิดถึงที่มาของชื่อ เพียงเท่านั้นข้าก็อยากจะร้องไห้”เจียงซื่อเอ่ยเสียงเบา
“เช่นนั้นควรทำอย่างไรดี” เจียงจั้นขมวดคิ้วเล็กน้อยเริ่มเป็นกังวล
เขาลืมไปได้อย่างไรว่าสตรีเป็นคนที่มีอารมณ์อ่อนไหว
เจียงซื่อลูบกรงไม้ไผ่อย่างเบามือ
นกทั้งสองตัวในกรงตื่นตัวเล็กน้อย พลางจ้องมองนางด้วยความระมัดระวัง
“ข้าไม่อยากเห็น แล้วพี่รองก็อดทนเลี้ยงดูพวกมันไม่ได้ งั้นส่งคืนกลับไปเถอะ”
“ส่งกลับคืนหรือ”
“เจ้าค่ะ ข้าว่าขนของเจ้านกสองตัวนี้เรียงตัวงดงาม ดูแล้วต้องมีคนดูแลฟูมฟักมาอย่างดี หากพวกมันมาอยู่ที่จวนของเราแล้วเราดูแลไม่ดี มิสู้ส่งกลับไปให้เจ้าของยังดีเสียกว่า”เจียงจั้นพยักหน้า “น้องสี่พูดมีเหตุผล พรุ่งนี้ข้าจะนำเจ้านกสองตัวนี้ส่งกลับคืนแก่พี่อวี๋ชี”
เจียงซื่อลุกขึ้น “ในเมื่อจะส่งกลับไป เหตุใดยังต้องเก็บไว้ถึงหนึ่งวัน พวกมันต้องไม่คุ้นเคยกับที่ใหม่เป็นแน่”
เรื่องที่แม่หมอเอ่ยถึงพี่รอง แม้ไม่ได้เกิดขึ้นตอนนี้แต่นางเองก็ไม่กล้าเสี่ยง
ชีวิตของจี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียงเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว แล้วเรื่องอื่นจะไม่เปลี่ยนด้วยหรือ
“อย่างนั้นก็ได้ งั้นข้าเอาพวกมันไปคืนเลยก็แล้วกัน” สาย
