้น้อยนี้นัก ใครจะรู้ ซื่อเอ๋อร์ยิ่งโต อุปนิสัยกลับยิ่งละม้ายคล้ายซูซื่อเข้าไปทุกวัน นับวันยิ่งมองใบหน้านี้ ความนิยมชมชอบนั้นยิ่งจางลงเรื่อยๆใจนางรู้ดี หลานสาวกับลูกสะใภ้ไม่เหมือนกัน ในวันข้างหน้า หลานผู้มีใบหน้ารูปงามนี้คงมีอนาคตที่ดีเป็นแน่ ไม่มีประโยชน์ที่จะฟืนฝอยหาตะเข็บให้เสียไพ่ดีในมือไป
น่าเสียดายเพียงแต่ว่า สตรีที่เกิดจากปีศาจมักจะไร้วาสนา การสมรสที่ดีเพียงนั้นก็ไม่อาจรักษาไว้ได้
เจียงซื่อเห็นท่าทีลืมตัวของเฝิงเหล่าฮูหยินทั้งหมด แม้จะเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก็ตามนางแย้มยิ้มพลางเอ่ย “ข้าเห็นใต้ตาท่านย่าเขียวคล้ำ คิดว่าท่านย่าคงเหมือนหลานสาวที่นอนไม่หลับดี คืนวาน ฝันของหลานก็น่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ หลานฝันเห็นไก่ฟั้าสีทองสองตัวยื่นกรงเล็บจะตะครุบมาที่ดวงตาของหลาน…”
เฝิงเหล่าฮูหยินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มือที่กุมกันไว้ใต้ชายเสื้อกระตุกขึ้นทันที
เจียงซื่อก็ฝันถึงไก่ฟั้าสีทองหรือ มีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ด้วยหรือ
เฝิงเหล่าฮูหยินพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นในใจ
“เมื่อคืนท่านย่าพักผ่อนไม่ดีหรือเจ้าคะ” เจียงเชี่ยนแสดงสีหน้าเอาใจใส่
เฝิงเหล่าฮูหยินเป็นคนหน้าใหญ่ อยู่ต่อหน้าหลานๆ นางย่อมไม่ยอมรับ พร้อมรีบปรับสีหน้าเป็นปกติ “อายุมากแล้ว นอนหลับไม่สนิทเป็นเรื่องธรรมดา…”
แม้นางจะเอ่ยเช่นนี้ แต่อารมณ์ดีๆ ที่หลานรักกลับมาเยี่ยมกลับหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงแต่อารมณ์ขุ่นมัววุ่นวายใจ
เจียงซื่อลอ
