“คนมีใจอย่างไรต้องได้ครองคู่กันอะไร ไร้สาระข้ากลับคิดว่าเป็นพวกฝนตกขี้หมูไหล คนชั่วช้ามารักกัน ขอให้รักกันยืนยาวชั่วฟั้าดินสลายไปเลย”
เจียงซื่อขำออกมาพรวด “ความหมายเดียวกันทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
เจียงจั้นหัวเราะใหญ่
น้องสาวของเขา ยิ่งโตยิ่งนิสัยเหมือนเขามากขึ้นเรื่อยๆ
พอเจียงจั้นหยุดหัวเราะ ก็เอ่ยถามเจียงซื่ออย่างใคร่รู้ “น้องสี่รู้ได้อย่างไรว่าจี้ฉงอี้จะไม่ได้แต่งกับสตรีตระกูลสูงศักดิ์”
เจียงซื่อหัวเราะพลางถามกลับ “เมื่อวานพี่รองคงทำงานเสียเปล่าแล้วกระมัง”
“น้องสาวเก่งจริงๆ…” สายตาเจียงจั้นแวววับขึ้น
เจียงซื่อแย้มยิ้มหวาน “ข้าไม่ได้เก่งกาจอันใดหรอก ล้วนเป็นเพราะพี่รองคอยช่วยจึงสำเร็จ”
เจียงจั้นกระหยิ่มยิ้มย่อง “นับว่าจริงอยู่”
อาเฉี่ยวก้มหน้ากลั้นหัวเราะ เวลานั้นอาหมานพลันปัดม่านเดินเข้ามา “คุณหนู คนที่เรือนฉือซินมาส่งข่าวเจ้าค่ะ เหล่าฮูหยินเรียกคุณหนูเข้าพบ แจ้งว่าคุณหนูรองกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”
จวนตงผิงปัวมีทั้งหมดสามเรือน บิดาของเจียงซื่อเจียงอันเฉิงเป็นคนโต คุณหนูรองนั้นเป็นบุตรีของนายท่านเจียงสอง
นับจนถึงตอนนี้ คุณหนูของจวนปัวที่แต่งออกไปแล้วมีทั้งสิ้นสองคน คือคุณหนูใหญ่เจียงอี แต่งเข้าตระกูลจูผู้ดำรงตำแหน่งเส้าชิงในศาลต้าหลี่[1] และคุณหนูรองเจียงเชี่ยนเป็นฮูหยินของซื่อจื่อแห่งจวนฉังซิงโหว [2]ดูจากลำดับในจวนปัวแล้ว หากไม่เอ่ยถึงงานแต่งของเจียงซื่อที่ยังไม่เกิดขึ้น งานแต่งของคุณหนูรอ
