บยิ้ม
ในจวนปัว ท่านอารองเป็นบุตรที่รักลำดับที่สองในใจท่านย่า พี่ใหญ่เป็นลำดับที่สาม ส่วนพี่รองอาจจะอยู่ลำดับราวๆ ที่สี่ หากถามถึงอันดับหนึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากตัวท่านย่าเอง ไม่มีใครแย่งตำแหน่งไปได้
ท่านย่าก็เป็นคนเห็นแก่ตัวเช่นนี้ล่ะ นางรับรู้เรื่องนี้ได้ตั้งแต่จี้ฉงอี้ตายจากไป นางหาโอกาสไประบายความทุกข์เรื่องที่นางยังคงบริสุทธิ์อยู่
นางไม่มีมารดา เรื่องเช่นนี้ หากไม่พูดกับท่านย่านางก็ไม่รู้จะพูดกับใคร
แต่ท่านย่ากลับตบนางหนึ่งฉาด สีหน้าท่าทางดุดัน และสั่งให้นางเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวตลอดไป
ไม่มีการปลอบโยน ไม่มีการปกปั้อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะออกตัวปกปั้องนาง
ท่านย่ายิ้มเย็นชาพลางเอ่ย “เรื่องที่ผู้ชายไม่แตะต้องตัวเจ้า แม้จนตัวตาย หากแพร่งพรายออกไปเจ้าคิดว่าชื่อเสียงของเจ้าจะเป็นอย่างไร หรือเจ้าอยากให้ชื่อเสียงจวนปัวล่มจมไปจนโงไม่ขึ้น”
ตอนนี้นางใช้ ‘ฝันร้าย’ ดึงความสนใจของท่านย่าไป แน่นอนว่า ท่านย่าเริ่มรู้สึกไม่ชอบใจที่เจียงเชี่ยนยังอยู่ที่นี่
แล้วก็เป็นไปตามที่เจียงซื่อคาดการณ์ไว้ เฝิงเหล่าฮูหยินรีบยกมือขึ้นกุมหน้าผาก “ข้าคงแก่แล้วเพียงครู่เดียวข้าก็เหนื่อยเสียแล้ว เชี่ยนอ๋อร์ เจ้าอุตส่าห์กลับมาทั้งที เรียกเจ้าสาม กับเจ้าห้ามาหาเจ้าสิ ย่าขอตัวไปพักก่อน”
เจียงเชี่ยนเผยอปากขึ้นลง
นี่ท่านย่ากำลังส่งแขกหรือ
วันนี้ช่างแปลกเสียจริง เริ่มแรกถูกเจียงซื่อใช้วาจาโจมตีถึงสามสี่ครั้ง
