ตอนนี้ก็ถูกท่านย่าส่งแขกอีก นางยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ!
“อย่างนั้นท่านย่าพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ จวนโหวเองก็มีเรื่องมากมาย หลานขอตัวกลับไปก่อน วันหลังค่อยกลับมาคุยเล่นกับน้องๆ เจ้าค่ะ”“ก็ดี เจ้ากลับไปจัดการเถอะ คนมีครอบครัวยังไงก็ต่างจากเด็กสาวที่มีอิสระมากกว่า”
เจียงเชี่ยนรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่บนใบหน้ายังคงทำเป็นปกติได้ถึงสามส่วนเพื่อให้เฝิงเหล่าฮูหยินเอ็นดู ที่เหลืออีกเจ็ดส่วนเป็นความเสียใจที่ปิดบังเอาไว้
ดึงดันมากเกินไปก็ไร้ประโยชน์ นางเข้าใจดี
“น้องสี่ไปส่งข้าหน่อยสิ” เจียงเชี่ยนยิ้มให้เจียงซื่อ ราวกับไม่ได้เสียใจกับเรื่องราวเมื่อครู่เลยสักนิด
คราวนี้เจียงซื่อกลับพยักหน้าอย่างฉับไว “เจ้าค่ะ”
เจียงเชี่ยนแอบถอนหายใจเบาๆ
คำขอร้องเล็กน้อยนี้หากถูกปฏิเสธ เจียงซื่ออาจดูเป็นคนไร้มารยาท แต่ก็ไม่มีประโยชน์กับตัวนางด้วยเช่นกัน
ที่นางกลับมาบ้านฝั่ายมารดาในครั้งนี้ เนื่องเพราะนำ ‘ภารกิจ’ มาด้วย จะให้กลับเลยอย่างนี้คงยังไม่ได้
ทั้งสองคนเดินออกไปตามทางที่คุ้นเคย สาวรับใช้คอยเดินตามอยู่ไม่ห่าง
เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงประตูแล้ว ฝีเท้าเจียงเชี่ยนจึงหยุดลงช้าๆ พลางเอ่ยกระซิบ “ไม่เจอกันพักหนึ่งเหตุใดข้ารู้สึกว่าน้องสี่ห่างเหินกับข้าเหลือเกิน”
เจียงซื่อไม่แม้แต่จะชายตามอง เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “พี่รองคงคิดไปเอง”
“หากเป็นเช่นนั้นก็ดี” เจียงเชี่ยนดึงมือเจียงซื่อเอาไว้ “น้องสี่ไม่ได้ห่างเหินกับ
