ข้าก็ดีแล้ว ข้ารู้ว่าความรู้สึกน้องสี่ช่วงนี้คงกำลังแย่ อย่างนี้ดีหรือไม่เดี๋ยวข้ากลับไปส่งจดหมายให้เจ้า แล้วเจ้ามาพักที่เรือนข้าวันสองวันเป็นอย่างไร”เจียงซื่อจ้องมองเจียงเชี่ยน สายตาบ่งบอกความหมายมากมาย
“เหตุใดน้องสี่ถึงจ้องข้าเช่นนี้ หรือใบหน้าข้ามีอะไรหรือ” เจียงเชี่ยนยกมือขึ้นมาแตะหน้าผากตนเอง ชายเสื้อปักลายดอกไม้ไหลลื่นลงไป เผยให้เห็นแขนเรียวขาวผ่องเนียนละเอียด
เจียงเชี่ยนพลันรีบดึงมือลง
สายตาเจียงซื่อแหลมคมกว่า นางเห็นรอยช้ำบริเวณแขนด้านในของเจียงเชี่ยนชัดเจน
“ได้เจ้าค่ะ”“น้องสี่ว่าอย่างไรนะ” เจียงเชี่ยราวกับยังไม่ได้สติ
“ข้าบอกว่าได้ เพียงแต่อาจเป็นการรบกวนพี่รองน่ะสิ”
เจียงเชี่ยนคาดไม่ถึงว่าเจียงซื่อจะตอบรับอย่างรวดเร็ว รีบเอ่ยขึ้น “ไม่รบกวน หากเพียงน้องสี่ยินยอมมา พี่รองดีใจเสียมากกว่า”
เจียงเชี่ยนรู้สึกราวกับสบายใจได้อีกหหนึ่งเรื่องกระทั่งการเดินก็เดินได้อย่างปลอดโปร่งยิ่งขึ้น
เจียงซื่อหยุดฝีเท้าลง “พี่รองกลับดีๆ นะเจ้าคะ”
นางมองไปยังเจียงเชี่ยนด้วยสีหน้านิ่งเรียบ เอ่ยเน้นทีละคำ “ไว้ข้าจะรอจดหมายจากพี่รองนะเจ้าคะ”
สถานที่ที่ยิ่งกว่าฝันร้ายแห่งนั้น แม้จะเป็นถ้ำเสือบ่อมังกรนางก็ไม่กริ่งเกรงที่จะมุ่งเข้าไปแน่
ครั้งนี้ ก็ให้นางได้เห็นสักที ว่าคนเลวจะได้รับผลกรรมอย่างไร
เจียงซื่อยืนบนขั้นบันได มองดูเจียงเชี่ยนขึ้นรถม้าไปด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นจึงหันหลังกลับเข้าไปด้านในรถม้าค่อ
