ที่ตั้งของเมืองหลวงอยู่ทางตอนเหนือของประเทศแรกเริ่มวสันต์ฤดูนับเป็นช่วงที่อากาศสบายที่สุดแต่สำหรับเหล่าขุนนางที่ต้องเข้าว่าราชการแต่เช้ายังนับว่าเหน็บหนาวอยู่สักหน่อย เมื่อพวกเขาต้องรีบรุดมายังประตูเฉียนชิงตั้งแต่ฟั้ายังไม่ทันสว่าง ชายเสื้อคลุมกับชายแขนเสื้อต่างชื้นไปด้วยหมอกยามเช้า
อีกครู่หนึ่งก็จะเริ่มว่าราชการเช้าแล้ว
“หากมีเรื่องใดจงรายงาน หากไม่มีก็ยกเลิกว่าราชการเช้าได้”
ฮ่องเต้จิ่งหมิงทอดสายตาไปยังบรรดาข้าราชบริพารด้วยพระพักตร์ราบเรียบ หากไม่มีใครรายงานกำลังคิดจะกลับไปอ่านบทละครให้จบขณะนั้นเองผู้ตรวจการหนิวพลันก้าวออกมาข้างหน้า “กระหม่อมมีเรื่องกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม ขุนนางหนิวมีเรื่องอะไร” ฮ่องเต้จิ่งหมิงพลันหวั่นใจขึ้น
ไม่ทราบขุนนางท่านใดจะโชคร้ายอีก!
“กระหม่อมขอทูลฟั้องอันกั๋วกงปกครองดูแลครอบครัวไม่เข้มงวดพ่ะย่ะค่ะ!” ผู้ตรวจการหนิวเป็นที่แคล่วคล่องชำนาญในเรื่องการตรวจสอบเหล่าขุนนาง เวลายื่นฟั้อง เพียงเอ่ยคำสองคำก็พูดเรื่องราวได้กระจ่างแจ้ง
ฮ่องเต้จิ่งหมิงเริ่มสนใจขึ้นมา “ถ้าเช่นนั้น จี้ซานจวนอันกั๋วกงกับสตรีผู้นั้นมีใจให้แก่กันจริงงั้นหรือ”
ชายผู้ยินยอมพร้อมใจตายเพื่อพิสูจน์รักแท้กับหญิงสามัญชน เรื่องแบบนี้ยังดูสมจริงยิ่งกว่าเนื้อเรื่องในบทละครเสียอีก
ผู้ตรวจการหนิวสีหน้าคล้ำขึ้น
ฮ่องเต้ได้เข้าใจประเด็นสำคัญของเรื่องนี้หรือไม่คำถามนี้ใช่เรื่องสำคัญของปัญหานี้หรือ
“แล้วจี้
