“แม้จะถูกคนชี้นิ้วนินทาข้าก็ยอม เพียงรออีกสองปีจะไปขอบุตรสาวตระกูลใหญ่จากต่างถิ่นมาแต่งก็ยังได้เจ้าค่ะ”
อันกั๋วกงยิ้มเหยาะ “ตระกูลใหญ่ต่างถิ่นไม่ได้เป็นคนหูหนวกเสียหน่อย!”
“แต่ข้าไม่มีทางรับเฉี่ยวเหนียงมาเป็นลูกสะได้เจ้าค่ะ!”
“ไม่รับก็ต้องรับ ใครให้ซานหลางของเจ้าโง่เง่าเอง! ความจริงตำแหน่งของตระกูลเรา ไม่จำต้องใช้ฐานะของลูกสะใภ้มาเติมเต็มอีกแล้ว อย่างน้อยฮ่องเต้ก็ทรงไตร่ตรองงานแต่งระหว่างซานหลางและเฉี่ยวเหนียงในแง่ดี” อันกั๋วกงมองเว่ยซื่อเนิ่นนาน กล่าวเน้นคำ “นี่คือคำบัญชา!”
เว่ยซื่อแม้จิตใจจะแหลกสลายแต่จำต้องพยักหน้า
ข่าวเรื่องอันกั๋วกงถูกผู้ตรวจการยื่นทูลฟั้องถูกแพร่สะพัดไปตามจวนต่างๆ อย่างรวดเร็ว บรรดาผู้ชอบดูความคึกคักก็เตรียมชมฉากจบของละครเรื่องนี้
ใครจะรู้เพียงไม่นาน ก็มีข่าวคราวชวนให้ประหลาดใจเกิดขึ้นอีกหนึ่งเรื่อง นั่นก็คือคุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับหญิงสามัญผู้จะฆ่าตัวตายเพื่อรัก!เจียงจั้นตื่นเต้นจนแทบจะบินไปยังเรือนไห่ถังเอ่ยกับเจียงซื่อด้วยแววตาสุกใส “น้องสี่ จี้ซานจะแต่งงานกับแม่นางที่กระโดดน้ำไปด้วยกันแล้ว!ฮ่าๆๆ ข้าขำนัก เจ้าพวกขี้ประจบพวกนั้นยังพูดอยู่เลยว่าจี้ซานจะแต่งกับหญิงชนชั้นสูง”
เจียงซื่อรอให้เจียงจั้นหัวเราะให้พอ แล้วจึงหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ย “เรียกได้ว่าคนมีใจอย่างไรต้องได้ครองคู่กันจริงๆ”
—————————-
[1] ต้าโจว หมายถึง ราชวงศ์โจว
