ก! เจ้าคิดว่าข้ายินดีรับหญิงที่คิดฆ่าตัวตายถวายความรักมาเป็นลูกสะใภ้อย่างนั้นหรือ” อันกั๋วกงปรับอารมณ์ลง รู้ว่าแม้จะปะทุอารมณ์โกรธไปก็เปล่าประโยชน์พยายามอดทนอธิบาย “เจ้ารู้หรือไม่ ฮ่องเต้ทรงวิจารณ์ซานหลางว่าอย่างไร”
“ฝั่าบาททรงวิจารณ์ซานหลางรึ” เว่ยซื่อรู้ดี ในเวลาเช่นนี้ สิ่งที่ถูกฮ่องเต้ทรงวิจารณ์หาใช่เรื่องที่ดี
“ฮ่องเต้ทรงตรัสว่า นับว่าซานหลางเป็นคนที่ทุ่มเทกับรักแท้…” อันกั๋วกงถอนใจเฮือกใหญ่“เหล่าขุนนางที่เข้าเฝั้าเช้านี้ต่างได้ยินกันหมดดำรัสนี้เมื่อตรัสออกมาแล้ว จะมีตระกูลไหนยอมให้บุตรสาวแต่งกับซานหลางอีก”
เว่ยซื่อถึงกับแน่นิ่งไป ต้องหยิกตัวเองแรงๆ จึงจะเรียกสติกลับมาได้ พลางคว้าที่ชายเสื้ออันกงกั๋วแล้วเริ่มร้องไห้ฟูมฟาย “ท่านพี่ อย่างไรก็ต้องแต่งกับเฉี่ยวเหนียงอย่างนั้นหรือเจ้าคะ รออีกหน่อย รออีกสักหน่อยได้หรือไม่ หากหนึ่งปีไม่ได้ก็สองปี หรือจะมากกว่านั้นเป็นสามหรือห้าปีก็ยังได้ ถึงตอนนั้นซานหลางก็ยังอายุแค่ยี่สิบต้นๆเท่านั้น จะแต่งงานในตอนนั้นก็ไม่นับว่าสายไป!”
“ฮูหยิน เจ้าอย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลย ในเวลานี้พวกเราควรตบแต่งเฉี่ยวเหนียงเข้ามาอย่างเป็นทางการ เพื่อสนองดำริของฮ่องเต้ เรื่องนี้จึงจะผ่านพ้นไปได้ มิเช่นนั้นแล้ว ในหลายปีจากนี้จวนกั๋วกงแห่งนี้ก็จะถูกคนจ้องติฉินนินทา หรือเจ้าจะทนได้ที่ก้าวออกจากจวนทุกครั้งมีแต่สายตาผู้คนจดจ้อง”
เว่ยซื่อใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากพลางสะอื้นไห้
