ัน
“ข้าบอกว่า ให้ซานหลางและเฉี่ยวเหนียงรีบแต่งงาน!”
“นายท่าน นี่ข้าฟังผิดไปหรือไม่”
อันกั๋วกงใบหน้าซีดเซียว “เจ้าฟังไม่ผิด ข้าบอกให้ซานหลางและเฉี่ยวเหนียงแต่งงานกัน!”
“นายท่าน ท่านคงเป็นบ้าไปแล้ว…”
“ข้าบ้าไปแล้วหรือ ฮูหยินรู้หรือไม่ วันนี้ข้าออกไปไหนแต่เช้า” เรื่องน่าละอายเช่นนี้อันกั๋วกงไม่อยากพูดก็จำต้องพูด จนถึงตอนนี้ไม่รู้ว่ามีคนหัวเราะเยาะไปแล้วเท่าไหร่“ผู้ตรวจการหนิวยื่นฟั้องว่าข้าปกครองบ้านเรือนไม่เข้มงวด ฝั่าบาททรงเรียกข้าเข้าวังไปต่อว่าแต่เช้า!”
เว่ยซื่อได้ฟังดังนั้น ก็โกรธจนตัวสั่น “เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นได้อย่างไร เรื่องของพวกเรานับว่าเป็นเรื่องภายในครอบครัว ผู้ตรวจการเล็กๆ ไม่เอาใจใส่กิจการบ้านเมือง แต่มาสนใจเรื่องเล็กน้อยเท่านี้ด้วยเหตุใดกัน ช่างแส่หาเรื่องจริงๆ”
“หุบปาก!” อันกั๋วกงพลุ่งพล่านกว่าเดิม
“ผู้ตรวจการรับเรื่องและรายงานกราบบังคมทูลนั่นเป็นอำนาจที่เขาได้รับพระราชทานจากฝั่าบาทโดยเฉพาะ เมื่อผู้ตรวจการถวายรายงานแม้ฮ่องเต้ก็ยังต้องตั้งใจสดับฟัง คำพูดของเจ้านี้หากแพร่งพรายออกไป จวนกั๋วกงได้พินาศสิ้นเป็นแน่!”
“ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ให้ซานหลางแต่งงานกับเฉี่ยวเหนียงไม่ได้ หญิงชาวบ้านสามัญ ยังจะฆ่าตัวตายถวายความรัก คนเป็นมารดาเช่นข้า ทำไปเพราะห่วงใยความรู้สึกซานหลาง——”
“เป็นห่วงความรู้สึกซานหลาง เป็นเพราะเจ้าตามใจซานหลางแต่เล็ก เขาจึงกล้าทำเรื่องน่าละอายเช่นนี้ได้ต่างหา
