ควรลงโทษ อย่างไรก็ต้องลงโทษ!”
ผู้ตรวจการหนิวจึงพอฝืนรับได้
เหล่าบรรดาบุตรหลานขุนนางชั้นสูงที่วันๆ เอาแต่เที่ยวเล่นเหลวไหล ก่อเรื่องระราน ทำให้เสียภาพลักษณ์บุรุษสตรีแห่งเมืองหลวง ควรจะต้องอบรมให้เข้าร่องเข้ารอยเสียบ้าง
ผู้ตรวจการหนิวยื่นฟั้องในครั้งนี้ ไม่ได้คาดหวังให้ฮ่องเต้ลงโทษอันกั๋วกงอะไรนัก ส่วนเหล่าข้าราชการระดับสูงที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างรับรู้ทันทีที่กลับไปยังจวนตนต่างต้องเรียกฮูหยินมากำชับ “เรื่องคู่หมั้นของบุตรสาว (หลานสาว)ค่อยๆ เลือก จะอย่างไรอย่าได้พิจารณาคุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงเด็ดขาด”
อะไรนะ จวนอันกั๋วกงสูงศักดิ์เกินไปอย่างนั้นหรือ
“ครอบครัวจะสูงศักดิ์ขนาดไหนก็ไร้ประโยชน์เรื่องที่คุณชายสามจี้ซานรักกับหญิงสามัญชนฮ่องเต้ทรงรับรองให้แล้ว หากให้บุตรสาว(หลานสาว) เราแต่งเข้าไป ไม่เพียงทำให้ลูกเราลำบาก ยังจะมีแต่ผลเสียต่อตระกูลเรา!”
อันกั๋วกงถูกเรียกตัวเข้าวังไปตำหนิยกใหญ่ แล้วจึงหน้าดำคล้ำเครียดกลับมายังจวนอันกั๋วกงกลับมาถึงก็มุ่งตรงไปยังเรือนเว่ยซื่อทันทีคืนวานสองสามีภรรยามีเรื่องกระทบกระทั่งกันพอควร เว่ยซื่อทึกทักว่าอันกั๋วกงจะมาง้องอนตนกำลังวางท่าเชิดหน้าอยู่นั่นเอง พลันเห็นท่าทีอันกั๋วกงไม่สู้ดีนัก จึงรีบสลัดความคิดทิ้ง
“นายท่านมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”
“เตรียมตัวๆ ได้แล้ว ให้ซานหลางและเฉี่ยวเหนียงรีบแต่งกันเสีย”
“นายท่านว่าอย่างไรนะเจ้าคะ” สีหน้าเว่ยซื่อแปรเปลี่ยนกระทันห
