เจียงอันเฉิงไม่เหลียวมองอันกั๋วกงอีกเลย พลางตบไหล่เจียงจั้นหนึ่งที “จะยืนโง่ตรงนี้อีกทำไมยังไม่ลุกขึ้นอีก!”
เจียงจั้นโดนตบเข้าที่ไหล่จนเซ แต่เขายิ้มออกมาอย่างสดใส “กลับๆ ข้าขอบใจทุกคนมาก วันนี้ข้าเลี้ยงพวกเจ้าเอง!”
บ่าวรับใช้ที่ตามมาด้วยขานตอบเป็นเสียงเดียวกัน “ขอรับ”
เจียงอันเฉิงเหลือบมองเจียงจั้นพร้อมกับเอ่ยถามเสียงต่ำ “เจ้าไปเอาเงินมาจากไหน”เงินที่ลูกคนนี้นำไปซื้อก้วนถังเปาให้ซื่อเอ๋อร์ ก็เป็นของเขา
เจียงจั้นหัวเราะ แฮะๆ “ใช้กฎข้อเดิมขอรับ ท่านพ่อช่วยออกให้ก่อน”
“กฎข้อเดิมบ้าอะไรของเจ้า!” เจียงอันเฉิงโกรธและเตะที่ก้นเจียงจั้นอย่างแรงอีกหนึ่งที
หลังจากยกเลิกงานสมรสได้สำเร็จ สองพ่อลูกต่างก็รู้สึกมีความสุขมาก สุดท้ายเจียงจั้นก็ได้เงินมาจากเจียงอันเฉิงและพาบ่าวรับใช้ที่มาช่วยงานไปฉลองด้วยกัน
“วันนี้ดื่มกันให้เต็มที่ ใครที่อยู่กับข้า ต่อไปนี้มีเหล้าให้พวกเจ้าได้กินตลอดแน่!” เจียงจั้นยกแก้วสุราขึ้นแล้วกล่าวอย่างผ่าเผย
“ขอบคุณคุณชายรองขอรับ ต่อไปนี้พวกบ่าวจะรับใช้คุณชายเองขอรับ!” บ่าวรับใช้พากันยกแก้วสุราขึ้นตาม
เจ้านายกับบ่าวรับใช้ดื่มกันอย่างสนุกสนาน แต่แล้ว ก็มีเสียงพูดคุยดังขึ้นจากด้านข้าง
“ได้ยินข่าวหรือไม่ จวนตงผิงปัวยกเลิกงานสมรสกับจวนอันกั๋วกงแล้วจริงๆ!”“จะไม่ได้ยินข่าวได้อย่างไรกันเล่า นายท่านตงผิวปัวถึงกับยกสินสอดไปวางกองไว้หน้าประตูจวนอันกั๋วกง มีคนเห็นเต็มไปหมด โถๆ คิดไม่
