านในด้วยกันก่อนขอรับ”
เจียงอันเฉิงมองจี้ฉงหลี่ที่พูดกับตนด้วยความสุภาพ แต่สีหน้าของเขากลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ พลันสะบัดมือและตะโกนขึ้น“รีรออะไรกัน ยกสินสอดเข้าไปด้านในเร็วเข้าสิ!”
เมื่อเห็นคนของเจียงอันเฉิงกำลังจะยกสินสอดเข้าไปด้านใน จี้ฉงหลี่จึงรีบห้ามปราม “นายท่านปัวจะทำสิ่งใดกันหรือ เข้าไปคุยด้านในกันก่อนดีหรือไม่ขอรับ”
“เรื่องนี้ไม่มีให้ต่อรองอีกต่อไป! ข้ามาเพื่อยกเลิกงานสมรส มิได้มาทักทายวันปีใหม่ และนี่ คือรายการสินสอดทั้งหมด ซื่อจื่อคงต้องตรวจเช็คให้ละเอียด จวนปัวข้าไม่มีวันหยิบไปแม้เพียงชิ้นเดียว!” เจียงอันเฉิงยื่นรายการสินสอดให้จี้ฉงหลี่
จี้ฉงหลี่กล้าอนุญาตให้คนเหล่านี้ยกสินสอดเข้าไปที่ไหนกัน จึงยื่นรายการสินสอดกลับไปอย่างรวดเร็ว
“ไม่ต้องคืนให้ข้า ข้ามีอีกเป็นตั้ง!” เจียงอันเฉิงหยิบรายการสินสอดออกมาจากอ้อมอกอีกปีกใหญ่
จี้ฉงหลี่ “…” เตรียมการมาหมดแล้ว!
“หนังสือยกเลิกงานสมรส ข้าเขียนเสร็จแล้ว เจ้าไปเรียกพ่อของเจ้าออกมาประทับลายนิ้วมือซะเรื่องนี้จะได้เป็นอันจบกันเสียที!”
จี้ฉงหลี่ค้นพบข้ออ้างในการถ่วงเวลาแล้ว จึงเอ่ย“นายท่านปัว ท่านพ่อมีกิจออกไปแล้ว ยังไม่กลับเข้าจวนเลยขอรับ เรื่องงานสมรสเป็นเรื่องใหญ่ข้าเป็นผู้น้อยคงมิอาจตัดสินใจได้ หากนายท่านร้อนใจ เชิญเข้าจวนก่อนเถิดขอรับ หรือรอให้อารมณ์บรรเทาลงก่อนค่อยกลับก็ได้นะขอรับ——”
“น้องเจียง…นี่ท่าน” เสียงอันคุ้ยเคยพลันดังขึ้
