ยอ
เว่ยซื่อเผยสีหน้าแห่งความได้ใจ “บอกไปว่านายท่านไม่อยู่ที่จวน ข้ากำลังต้อนรับแขกท่านอื่นอยู่ขอให้นายท่านตงผิงปัวรออยู่ที่ห้องโถงส่วนหน้าก่อน”
“ฮูหยินเจ้าคะ นายท่านตงผิงปัวมาเพื่อขอยกเลิกงานสมรสเจ้าค่ะ”
เว่ยซื่อตะลึงงัน รอยยิ้มค้างอยู่ที่มุมปาก “เจ้าว่าอย่างไรนะ”
หานฟางพลางก้มหัวลงครึ่งหน้า เพราะรู้สึกถึงความกดดันแรงสูง “นายท่านตงผิงปัว…มาขอยกเลิกงานสมรสเจ้าค่ะ…”
“งั้นรีบไปเชิญเข้ามาสิ!” เว่ยซื่อไม่เล่นตัวอีกต่อไป
สีหน้าของหานฟางแย่มาก “ฮูหยิน นายท่านยังยกสินสอดมาด้วย สินสอดพวกนั้นถูกวางไว้ด้านนอกจวนของเรา ผู้คนเริ่มมามุงดูแล้วเจ้าค่ะ”
เว่ยซื่อพลันรู้สึกสมองตื้อในทันใด ร่างกายเริ่มอยู่ไม่นิ่ง
กัวซื่อที่นอกจากตกใจแล้ว ยังต้องรีบเข้าไปพยุงเว่ยซื่อเอาไว้ “ท่านแม่ เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่เป็นอะไรได้อย่างไร ยังไม่รีบไปดูอีกว่านายท่านกลับมาแล้วหรือยัง!” เว่ยซื่อบีบมือกัวซื่อหนึ่งที “เจ้าส่งคนไปบอกต้าหลาง ให้รีบเชิญนายท่านปัวเข้ามาพูดคุยก่อน”
จี้ฉงหลี่ ซื่อจื่ออันกั๋วกงออกไปเชิญนายท่านปัวอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ก้าวข้ามคานประตูขวับ ฝูงชนที่อยู่ตรงหน้ามีจำนวนมากซะจนเขาตะลึงตกใจแทบอยากหันหลังกลับ
เหตุใดถึงมีคนมามุงดูมากมายถึงเพียงนี้ยังไม่ทันได้พูดกับเจียงอันเฉิง สีหน้าของจี้ฉงหลี่ก็แย่มากแล้ว
“นายท่านปัวมาถึงที่จวน ข้าต้องขออภัยที่มิได้ออกมาต้อนรับให้ทันท่วงที เชิญนายท่านเข้าไปคุยด้
