จียงอันเฉิงสองพ่อลูกสั่งคนโยกย้ายสินสอดออกไป
“ท่านอารองช่วยหลบหน่อยเจ้าค่ะ เดี๋ยวโดนเท้าของท่านเข้าจะแย่เอานะเจ้าคะ” เจียงซื่อเอ่ยเตือนพร้อมยิ้มหวาน
นายท่านรองเจียงสบตากับเจียงซื่อไปครู่หนึ่งแล้วถึงเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มท่านอารองเป็นคนนิสัยดีจริงๆ ทำถึงขนาดนี้แล้วยังไม่รู้สึกโกรธเลย
มุมปากของเจียงซื่อเผยรอยยิ้มจางๆ เพียงแวบเดียว
อีกฝังหนึ่ง เมื่อกัวซื่อกลับถึงจวนอันกั๋วกง รถม้าได้ถูกคนขวางเอาไว้ “วันนี้จวนของพวกข้าไม่รับแขก ขอให้ท่านกลับไปแล้วมาใหม่ในวันหลัง”
รถม้าที่เช่ามาในช่วงเวลากะทันหันเช่นนี้ ไม่น่าแปลกเท่าไหร่ หากคนของจวนอันกั๋วกงไม่รู้จัก
“เบิกตาดูให้ดีเสียก่อน คนในรถม้าคือฮูหยินซื่อจื่อ!” สาวรับใช้ของกัวซื่อเปิดม่านออกพร้อมกับกล่าวตำหนิ
คนเฝั้าประตูตะลึงตกใจเลยรีบเปิดประตู
กัวซื่อตรงไปยังเว่ยซื่อฮูหยินแห่งอันกั๋วกงทันที
“เป็นอย่างไรบ้าง เรียบร้อยดีหรือไม่” เว่ยซื่อเอ่ยถามด้วยท่าทางเหนื่อยล้า—————————-[1] พานอาน เป็นนามของบุรุษคนหนึ่ง ได้รับสมญานามว่าเป็นหนึ่งใน 4 หนุ่มรูปงามแห่งแผ่นดินจีน
