่ะ หลานคิดว่า การที่หลานสามารถหนีห่างจากบุรุษอย่างคุณชายสามจี้ได้ แม้หลานจะต้องกลายเป็นหญิงแก่ตลอดชีวิต แต่หลานยังแอบหัวเราะดีใจด้วยซ้ำเจ้าค่ะ”
“ซื่อเอ๋อร์ เจ้ายังเด็ก เจ้าจะไปรู้ถึงความทุกข์ของคนที่เป็นหญิงแก่ได้อย่างไร——”
เจียงซื่อยิ้มหวานให้เจียงอันเฉิง “ท่านพ่อ ลูกอยากเป็นหญิงแก่ไปตลอดชีวิต ท่านพ่อจะยินดีรับเลี้ยงลูกคนนี้หรือไม่”
“ข้ายินดีแน่นอน!” เจียงอันเฉิงเอ่ยตอบอย่างไม่ลังเล
เจียงจั้นตบเข้าที่หน้าอก ปักๆ “น้องสี่วางใจได้ถ้าเจ้าไม่อยากออกเรือนจริงๆ เจ้ายังมีข้า ใครกล้าพูดพล่อยๆ ข้าจะไปจัดการมันเอง คอยดู!”
รอยยิ้มของเจียงซื่อจริงใจมากขึ้นกว่าเดิม
ท่านพ่อและท่านพี่ของเขาไม่ใช่คนฉลาด บางครั้งก็ฟังไม่ออกแม้กระทั่งคำพูดปลิ้นปล้อน แต่ความรักที่มีให้นางนั้นบริสุทธ์ไม่มีสิ่งปนเปือนแม้แต่น้อย
“ท่านอารองลองคิดดูนะเจ้าคะ ท่านพี่กับท่านพ่อยังไม่รังเกียจหลานเลย หรือว่าการที่หลานของท่านอาไม่ได้ออกเรือน จะทำให้ท่านขายหน้าเช่นนั้นหรือเจ้าคะ”
เจียงอันเฉิงจ้องนายท่านรองเจียงอย่างไม่ละสายตา
บุตรสาวของเขาเอง เขายังไม่รังเกียจ คนอื่นเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมารังเกียจแทนเขา
“ซื่อเอ๋อร์พูดอะไรออกมา อาไม่มีเจตนาเช่นนั้นเสียหน่อย——”
เจียงอันเฉิงถีบเจียงจั้นหนึ่งที “ข้าให้เจ้ามาช่วยข้า แต่เจ้าไปเถลไถลที่ไหนมา ยังไม่รีบมาช่วยข้าอีก!”
นายท่านรองเจียงถูกเจียงซื่อพูดจี้จนไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร จึงได้แต่มองเ
