น่นอน
“ไปดูกันเจ้าค่ะ” เจียงซื่อลุกขึ้นและเดินออกไปทันที
เจียงจั้นรีบเดินตาม
สินสอดที่ส่งมาจากจวนอันกั๋วกงถูกวางไว้ที่คลังเก็บของในเรือนหวาหมิง เจียงอันเฉิงกำลังโมโหอยู่ด้านหน้าคลังเก็บของ “น้องรอง เจ้าหลบไปนะ ข้าจะไปยกเลิกงานสมรสที่จวนอันกั๋วกง อย่ามาเสียเวลาข้านะ!”
เสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น “พี่ใหญ่ พี่ฟังข้าก่อน ข้ารู้เรื่องหมดแล้ว เจ้าหนุ่มจวนอันกั๋วกงกระทำสิ่งที่เด็กๆ ทำกันโดยไม่ทันคิด แก้ไขปัญหากันดีๆ ก็เพียงพอแล้ว”
“แก้ไขอย่างไรเล่า”
“จวนกั๋วกงต้องการให้สตรีผู้นั้นมาเป็นอนุภรรยาอย่าว่าแต่พี่ใหญ่ที่รู้สึกโกรธ ข้าที่เป็นอารองก็รู้สึกไม่ต่าง หญิงชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่ง จ่ายเงินให้นางหน่อยก็พอแล้ว พอซื่อเอ๋อร์ได้แต่งเข้าไปด้วยความสามารถของซื่อเอ๋อร์ เจ้าหนุ่มนั่นจะไม่เปลี่ยนความประพฤติอีกหรือพี่ใหญ่ การยกเลิกงานสมรสไม่ใช่วิธีแก้ไขที่ฉลาด ถ้าตัดสินใจไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แล้วอนาคตของซื่อเอ๋อร์จะทำเช่นไรต่อเล่า”
ซื่อเอ๋อร์ยืนฟังอยู่ไม่ไกล พอได้ยินคำพูดของนายท่านรองเข้า มือไม้ก็อดตบเข้าหากันไม่ได้
ท่านอารองช่างเป็นคนมีวาทศิลปล้ำเลิศเสียจริง!
เจียงจั้นกำลังจะเอ่ยปาก เจียงซื่อพลันดึงเขาหนึ่งทีและเดินเข้าไปแทน
“ซื่อเอ๋อร์มาแล้วหรือ” นายท่านรองเจียงเห็นซื่อเอ๋อร์เดินเข้ามาก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
เจียงซื่อย่อตัวน้อมทักทาย พลางเอ่ยออกไปตรงๆ“ท่านอารองไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องของหลานเลยเจ้าค
