ความเป็นกังวลของเจียงซื่อยังค้างคาอยู่ในใจ
“หากคนๆ นั้นรู้ว่าข้าเป็นคุณชายรองแห่งจวนตงผิงปัว เขาคงไม่กล้าทำสิ่งใดหรอก” เจียงจั้นไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น
เพราะเขาไม่ได้เติบโตจากความกลัว และคงไม่ทำตัวหลบๆ ซ่อนไม่ออกจากเรือนด้วยเหตุนี้ด้วยเช่นกัน
แล้วอีกอย่าง ไม่ว่าสถานะตำแหน่งของจวนตงผิงปัวจะเป็นเช่นไร หากคุณชายท่านหนึ่ง จู่ๆ ก็เสียชีวิตลง เรื่องนั้นคงจะกลายเป็นที่สนใจของผู้คนเป็นแน่ ซึ่งมีความแตกต่างจากการเสียชีวิตของคนที่เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ
“เอาเป็นว่า ต่อไปนี้พี่รองก็อย่าออกไปข้างนอกบ่อยๆ นักเลย หากต้องออกไปปฏิบัติภารกิจก็ควรระวังให้มากนะเจ้าคะ”
เจียงซื่อพลันนึกถึงการตายของเจียงจั้นเมื่อชาติที่แล้ว คนที่ทำร้ายท่านพี่มีนามว่าหยางเซิ่งไฉและหยางเซิ่งก็เป็นหลานของเสนาบดีกรมพิธีการ…
หรือว่าจะมีความเกี่ยวข้องกัน
คงไม่ใช่หรอก เพราะเมื่อชาติก่อน นางไม่ได้ขอร้องให้พี่รองไปที่ตรอกซอยลับนั่น
“คุณหนูเจ้าคะ…” เสียงเรียกของอาหมานดังขึ้นจากด้านนอก
เจียงซื่อดึงสติกลับมา แล้วเรียกอาหมานเข้ามา
อาหมานเดินมาหาเจียงซื่ออย่างฉับไว “คุณหนูนายท่านรองกลับมาแล้วเจ้าค่ะ กำลังห้ามปรามนายท่านใหญ่นับสินสอดเจ้าค่ะ”
“ท่านอารองจะก่อเรื่องจริงๆ ด้วย!” เจียงจั้นกล่าวด้วยความเกลียดชัง
ท่านอารองของเขาคนนี้ ปกติเป็นคนเข้าใจคนแต่ก็เป็นคนที่มีความกตัญูต่อท่านย่ามากเป็นที่สุด แล้วเรื่องนี้เขาจะต้องเชื่อฟังท่านย่าอย่างแ
