วนอันกั๋วกงไงเล่า เหล่าต้าถึงเจ้าไม่คิดเผื่อซื่อเอ๋อร์ แต่เจ้าก็ควรคิดเผื่อจวนปัวบ้าง!”“ท่านแม่ ท่านหมายความว่าเพื่อจวนปัวแล้วสามารถมองข้ามความสุขทั้งชีวิตของซื่อเอ๋อร์ได้อย่างนั้นรึ” เจียงอันเฉิงถามกลับบ้าง
“สามหาว คำพูดแทงใจเช่นนี้เจ้าพูดออกมาได้อย่างไร!” เฝิงเหล่าฮูหยินถึงกับทรงตัวไม่อยู่ ยกมือขึ้นกุมขมับแล้วหงายไปด้านหลัง อาฝู สาวรับใช้คนสนิทเข้าไปพยุงไว้ด้วยความรวดเร็ว
“ท่านแม่ เป็นอะไรหรือไม่” แม้ว่าเจียงอันเฉิงไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของเฝิงเหล่าฮูหยิน แต่พอเป็นเช่นนี้ ก็พลอยทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจไปด้วยเช่นกัน
เฝิงเหล่าฮูหยินจ้องหน้าเจียงอันเฉิงอย่างเย็นชา“ลูกไม่รักดี บังอาจคิดว่าข้าทำเพื่อจวนปัวจนไม่สนใจความเป็นความตายของซื่อเอ๋อร์! หรือนั่นไม่ใช่หลานของข้าหรืออย่างไร การที่ซื่อเอ๋อร์ได้ออกเรือนแต่งเข้าจวนอันกั๋วกงเป็นเรื่องที่ดีต่อนางและจวนปัวเป็นอย่างมาก แต่เจ้ากลับจะยกเลิกงานสมรสเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ!”
“ข้าไม่ได้ทำไปเพราะอารมณ์นะขอรับ…”
“หุบปาก! งานสมรสเป็นเรื่องใหญ่ เป็นคำสั่งของพ่อแม่ แต่ซื่อเอ๋อร์สูญเสียแม่ตั้งแต่เด็ก แล้วข้าในฐานะท่านย่า จะเป็นผู้ตัดสินใจแทนไม่ได้เลยหรือวันนี้ ข้าขอบอกไว้ตรงนี้ จวนอันกั๋งกงเป็นฝั่ายผิดก่อนจริง แต่เจ้าก็สามารถยื่นข้อเสนอให้กับซื่อเอ๋อร์ได้ แต่ถ้าจะยกเลิกงานสมรสในครั้งนี้ ข้าไม่เห็นด้วย!”
คำพูดของเฝิงเหล่าฮูหยินทำให้เจียงอันเฉิ
