งรู้สึกเฉยชาไปหมด เขาเตรียมจะเกลี้ยกล่อมอีกครั้งอาสี่ สาวรับใช้คนสนิทของเฝิงเหล่าฮูหยินวิ่งพรวดเข้ามาด้วยท่าทางหอบ “เหล่าฮูหยิน แย่แล้วเจ้าค่ะ คุณชายรอง คุณชายรอง…”
“หลานไม่รักดีนั่นไปก่อเรื่องที่ไหนอีก” ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ยิ่งได้ยินคนเอ่ยถึงเจียงจั้น เจียงอันเฉิงก็ยิ่งปวดหัว ถ้าเจียงจั้นยืนอยู่ด้านหน้าเขาในเวลานี้ เขาแทบอยากจะถีบให้ตายคาที่
สีหน้าของอาสี่ซีดเผือก “คุณชายรองทุบรถม้าของจวนอันกั๋วกงที่จอดอยู่ตรงหน้าประตูจวนของเราจนพังเสียหายเจ้าค่ะ!”
“อะไรนะ!” เฝิงเหล่าฮูหยินหายมึนหัวทันที พลันลุกขึ้นพรวด
ความโมโหของเจียงอันเฉิงก็หายไปในทันทีทันใดเช่นกัน
อืม ทำได้ดีมาก บางครั้งลูกไม่รักดีคนนี้ ก็ได้ทำในสิ่งที่ควรทำอยู่บ้าง
“พ่อบ้านว่างนักหรืออย่างไร ทำไมถึงไม่รีบเข้าไปห้าม!”
“ห้ามไม่ไหวเจ้าค่ะเหล่าฮูหยิน คุณชายรองกำลังมาทางนี้แล้วเจ้าค่ะ พ่อบ้านไม่กล้าวิ่งตาม…”
“มาที่นี่รึ” นัยน์ตาของเฝิงเหล่าฮูหยินมีแสงแวบผ่านอย่างสงสัย
หรือหลานไม่รักดีคนนี้กำลังมาขอให้ยกโทษให้
แล้วเฝิงเหล่าฮูหยินก็ค้นพบอย่างรวดเร็วว่าตัวเองคิดผิด เพราะมีสาวรับใช้อีกคนหนึ่ง วิ่งพรวดเข้ามารายงานอีกว่า “เหล่าฮูหยิน คุณชายรองกำลังมุ่งไปทางห้องบุปผาเจ้าค่ะ บ่าวห้ามกันไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ!”
เฝิงเหล่าฮูหยินรู้สึกตาพร่ามัวเป็นพักๆ ครั้งนี้รู้สึกว่าอยากเป็นลมล้มไปเสียจริงๆ
“ไปกับข้า!” เฝิงเหล่าฮูหยินเขม่นตาใส่เจ
