กัวซื่อดูออกว่าเจียงอันเฉิงแห่งตงผิงปัวไม่ได้เป็นคนสง่าเท่าไหร่นัก
บัณฑิตเจอทหารมีเหตุผลก็ใช้ไม่ได้ นางทำได้เพียงเก็บความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้แล้วยิ้มให้กับเหล่าฮูหยิน “เหล่าฮูหยิน การดองกันในครั้งนี้ถือว่าเป็นงานมงคลของทั้งสองฝั่าย จะสะเพร่าไม่ได้อย่างแน่นอน หรือไม่ ท่านกับนายท่านปัวตกลงกันดูก่อน ข้าจะออกไปรอคำตอบอยู่ที่ห้องโถง ชมดอกไม้รอนะเจ้าคะ”
เมื่อเห็นกัวซื่อปลีกตัวออกไป เฝิงเหล่าฮูหยินค่อยเบาใจลง
แม้ว่านางไม่มีความคิดที่จะยกเลิกงานสมรสในครั้งนี้ แต่นางจะแสดงความอ่อนแอต่อหน้าคนของจวนอันกั๋วกงมากก็คงไม่ได้ และแม้ว่าอันกั๋วกงยังแจ้งเหตุผลที่ยังไม่ชัดเจนมากพอ แต่นางก็จะให้โอกาสนี้หลุดมือไปอย่างเสียเปล่าไม่ได้ด้วยเช่นกัน
ความจริง นางจะให้ชังเกอเอ๋อร์ไหว้อาจารย์ต้าหรู่ชิงหยาเป็นครู แต่นางหาทางไม่ได้สักที และนางเองก็กำลังปวดหัวกับเรื่องนี้อยู่พอดี
แล้วในความคิดของเฝิงเหล่าฮูหยิน งามสมรสในครั้งนี้ อย่างไรเสียก็ห้ามยกเลิก ควรจะใช้โอกาสนี้หาผลประโยชน์และทำให้มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีของทุกฝั่ายให้ได้แน่นอนว่า นางต้องเกลี้ยกล่อมบุตรชายคนโตนี้ให้ได้เสียก่อน
เมื่อหันมองใบหน้าคนที่กำลังหน้าดำคล้ำเครียดหนวดยาวเฟือยแล้ว เฝิงเหล่าฮูหยินก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
บุตรชายคนโตของนางเป็นคนธรรมดาไม่มีพรสวรรค์ แล้วเมื่อปีก่อนก็ได้สูญเสียมือไปหนึ่งข้างเพราะช่วยชีวิตอันกั๋วกงตอนที่ภูเขาถล่มฉะนั้น อย่าว่าแต่
