เจียงอันเฉิงทำเขม่นตาใส่เจียงจั้นหนึ่งที “ถ้าเจ้าไปสภาพนี้ ขายหน้าเป็นแน่”
เจียงจั้นลูบศีรษะ
ผมก็ไม่หยุ่งเหยิงนี่ มันน่าขายหน้าตรงไหน
เจียงซื่อขำและพูดกับเจียงจั้น “พี่รอง ข้าอยากกินก้วนทังเปา[1] ร้านไช่จี้”
ก้วนทังเปาร้านไช่จี้เป็นร้านเก่าร้านแก่ที่มีมาแต่โบราณ ห่างจากจวนตงผิงปัวออกไปอีกสองถนนอยู่ใกล้กับชุมชนคังเต๋อที่จวนอันกั๋วกงตั้งอยู่เมื่อชาติก่อน เรื่องที่จี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียงตกน้ำไม่ใช่เรื่องใหญ่มาก จวนอันกั๋วกงสามารถคลี่คลายเรื่องเน่าเฟะนี้ไปได้อย่างง่ายดาย แล้ก่อนและหลังงานสมรสของสองตระกูลนี้ ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่คาดเดาไปว่าต้นเหตุทั้งหมดนั้นมาจากนาง
ในตอนนั้น นางยังอายุน้อย และเป็นเด็กไร้เดียงสา นางคิดเพียงว่า เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตที่ดีขึ้น ยังไงก็อยากออกเรือนและได้เข้าไปอยู่ในตระกูลใหญ่ๆ แต่ภายหลัง นางถึงมาสัมผัสได้ว่าการถูกคนเอารัดเอาเปรียบก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่ดี
หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายในค่ำคืนนั้นไปตอนนี้เรื่องของจี้ฉงอี้ยังส่งมาไม่ถึงจวนตงผิงปัวแต่มันได้กระจายไปทั่วชุมชนคังเต๋อเรียบร้อยแล้วและตอนนี้ พี่รองกำลังไปซื้อก้วนถังเปาที่ร้านไช่จี้เขาจะต้องได้ยินข่าวนี้เป็นแน่
“น้องสี่อยากกินก้วนทังเปาหรือ ข้าเองก็อยากกินเช่นกัน งั้นเจ้ารอข้าเดี๋ยว ข้าจะไปซื้อเดี๋ยวนี้ล่ะ”เจียงจั้นไม่พูดถึงเรื่องที่จะไปเรือนฉือซินอีก เขาปัดฝุั่นบนตัวเสร็จ ก็เดินออกไปทันที พอเดินได้ไม่ก
