ียงอันเฉิงหนึ่งที จากนั้นก็ตรงไปยังห้องบุปผาทันที
“คุณชายรองเข้าไปไม่ได้นะเจ้าคะ ข้างในมีแขกพิเศษเจ้าค่ะ”
เจียงจั้นกระโดดหนึ่งทีสูงได้ถึงสามอิงฉื่อ “ถุยแขกพิเศษอะไรกัน กล้าดูถูกย่ำยีน้องสาวของข้ายังกล้านับว่าเป็นแขกพิเศษอีกหรือ ถอยออกไป!”
เจียงจั้นกระโดดถีบสาวรับใช้ที่ขวางเขาจนกระเด็นอย่างไม่เห็นแก่ความเป็นผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย
กัวซื่อฮูหยินซื่อจื่อแห่งอันกั๋วกง ถึงกับตะลึงงัน
“ท่านคือคนจากจวนอันกั๋วกงใช่หรือไม่”
กัวซื่อลุกขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ หากหนุ่มน้อยที่พุ่งเข้ามา ถ้าไม่ใช่เพราะมีหน้าตาที่ดูดีหน่อย การกระทำเมื่อครู่ ก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากพวกโจรเลยแม้แต่น้อย และนางเองก็คงเดินทางกลับไปตั้งแต่แรกแล้ว
“ข้าคือฮูหยินซื่อจื่อในอันกั๋วกง เจ้าคือผู้ใด เหตุใดถึงไร้มารยาทเช่นนี้” กัวซื่อหยั่งเชิงด้วยการใช้เหตุผลกับหนุ่มน้อยผู้หล่อเหลา
เจียงจั้นเพียงได้ยินก็รู้สึกเลยว่าเขาเป็นคนให้ความสำคัญกับลำดับชั้นมาก และเขาจับคนได้ที่เรือนของตัวเอง ถ้าไม่จัดการเสียเลยก็คงเสียดายน่าดู เขาจึงได้หยิบโต๊ะน้ำชาเล็กที่อยู่ใกล้กับเท้าขึ้นมา จากนั้นก็โยนออกไป
กัวซื่อกรีดร้องจนเกือบล้มลงหมดสติสาวรับใช้ที่อยู่ด้านหน้าประตูตะโกนขึ้นมา “ฮูหยินซื่อจื่อ ท่านจะหมดสติไม่ได้นะเจ้าคะคุณชายรองอาละวาดขึ้นมา ใครก็ห้ามไม่ไหวเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความฉลาดก็พลันแล่นขึ้นมาในหัวกัวซื่อ นางไม่รู้สึกว่าจะหมดสติอีกต่อไป ขาของ
