นางก็ไม่มีอาการสั่นแล้วด้วยเช่นกัน พอรู้สึกตัว นางก็ยกเท้าย่ำออกไปทันที
โต๊ะน้ำชาเล็กฟาดกับขอบโต๊ะเสียงดังลั่น จนขอบโต๊ะถึงกับหักไปเสี้ยวหนึ่งทันที
เจียงจั้นหยิบโต๊ะน้ำชาวิ่งตามออกไป “หยุดนะรังแกน้องสาวข้าแล้วคิดจะหนีรึ”“หยุดนะ เจ้าจะทำอะไร” เฝิงเหล่าฮูหยินเดินมาถึงอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นภาพเจียงจั้นกำลังวิ่งไล่ตามกัวซื่อ ก็เกือบทำให้นางเป็นลมหมดสติ
กัวซื่อจึงได้พักสูดหายใจ
ในที่สุดเฝิงเหล่าฮูหยินก็มาถึงสักที
เสียงอ่อนนุ่มของหญิงสาวพลันเอ่ยขึ้น “ฮูหยินซื่อจื่อ ท่านรีบกลับจวนก่อนดีกว่า เวลาคุณชายรองเกิดบ้าคลั่งขึ้นมา แม้แต่เหล่าฮูหยินก็เอาไม่อยู่นะเจ้าคะ แม้ประเดี๋ยวจะถูกลงโทษ หากถูกทำร้ายในเวลานั้นขึ้นมา จะกลับไปแก้ไขไม่ได้เลยนะเจ้าคะ”กัวซื่อฟังแล้วก็เห็นด้วย นางจึงหยิบชายกระโปรงขึ้นและหนีไปทันที โดยมีสาวรับใช้คอยปกปั้องตลอดทาง ซึ่งนางไม่มีเวลามองหน้าสาวรับใช้ที่ออกปากเตือนเลยแม้เสี้ยววินาที
เจียงซื่อแอบขำกับภาพที่กัวซื่อกำลังหนีกลับเรือน
เจียงจั้นไม่สนใจเสียงตำหนิด่าทอของเฝิงเหล่าฮูหยิน แต่ยังคงวิ่งตามไปไม่หยุด
“เหล่าต้า รีบเข้าไปหยุดหลานไม่รักดีนั่นสิ!”
“ท่านแม่ระวังสุขภาพด้วย ข้าจะไปห้ามเดี๋ยวนี้ล่ะ!” เจียงอันเฉิงเอ่ยปลอบอย่างเอื่อยเฉื่อย
“งั้นเจ้าก็รีบไปสิ!” เฝิงเหล่าฮูหยินกระทืบเท้า
เจียงอันเฉิงถึงยอมเดินไป
เจียงจั้นวิ่งตามจนถึงด้านนอกประตูจวน จากนั้นก็ยกโต๊ะน้ำชาเล็กฟาดลงที่พื
