บเฉี่ยวเหนียงกระโดดน้ำฆ่าตัวตายในวันพรุ่งนี้คงได้ถูกพูดถึงกันทั่วเมืองหลวงเป็นแน่ ถึงเวลานั้น ไม่ว่านางจะไร้เดียงสาถึงเพียงไหน อย่างไรเสียก็ย่อมถูกผู้คนหัวเราะเยาะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แน่
สำหรับสตรีที่มีฐานะธรรมดา แต่ได้เกี่ยวข้องกับชายชาติตระกูลดีนั้น ความสวยก็มักกลายเป็นเหตุเสมอ
“คุณหนู คุณหนูทราบได้อย่างไรว่าคุณชายจี้กับผู้หญิงคนนั้นจะนัดกันที่ทะเลสาบมั่วโยวเจ้าคะ”ในที่สุดอาหมานก็ถามคำถามที่คาใจมานานอาเฉี่ยวที่กำหวีอยู่เกิดการชะงัก คล้ายว่าสงสัยด้วยอีกคน
หญิงสาวในกระจกกะพริบตา “เมื่อไม่นานมานี้ในงานเลี้ยงร่วมชมบุปผาที่จวนหย่งชังปัวคุณชายจี้ฝากให้คนมาบอกกับข้าน่ะ”
เจียงซื่อไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ทำได้เพียงหยิบยกข้ออ้างอย่างตามใจ
“เขานัดกับหญิงอื่น แล้วมาบอกคุณหนูทำไมกัน”อาหมานยิ่งฟังยิ่งไม่เข้าใจ
เจียงซื่ออธิบายอย่างไม่ตื่นเต้นและไม่เนิบช้า “คงอยากให้ข้าได้เห็นกับตา เพื่อจะได้ตัดใจกระมัง”
อาหมานตบโต๊ะเครื่องแปั้งดัง ปัง พลางสบถ “ไร้ยางอายสิ้นดี!”
ถ้ารู้แต่แรก มิสู้นางตีฆ้องจีนช้าอีกหน่อย ให้หญิงร้ายชายโฉดคู่นั้นจมน้ำตายยังจะดีเสียกว่า
เจียงซื่อหรี่ตาพยักหน้า “นั่นสิ ข้าเองก็รู้สึกว่าเขาไร้ยางอายสิ้นดี”
