างรู้สึกไม่สบายตัว
“อาเฉี่ยว พวกเรากลับมาแล้ว” อาหมานเคาะประตูอย่างแผ่วเบา
อาเฉี่ยวเปิดประตูออกเพื่อให้เจียงซื่อกับอาหมานเข้ามา เมื่อเห็นทั้งสองคนไม่เป็นอะไร ก็อดยิ้มไม่ได้ “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำร้อนไว้แล้วไปอาบน้ำได้เลยเจ้าค่ะ”
น้ำในถังอาบน้ำกำลังร้อนได้ที่ เจียงซื่อทำการแช่ลงไปทั้งตัว เหลือไว้เพียงส่วนของศีรษะและหัวไหล่ที่โผล่ออกมา
อุณหภูมิของน้ำช่างพอดีนัก เจียงซื่อสูดหายใจลึกตั้งแต่กลับชาติมาเกิด ความกังวลและความเจ็บปวดเหมือนเลือนหายไปตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ เหลือเพียงความรู้สึกโชคดีเอาไว้“คุณหนูเจ้าคะ น้ำเริ่มเย็นแล้ว ออกมาเถอะเจ้าค่ะ” อาเฉี่ยวเตือน
เจียงซื่อลืมตาขึ้น จากนั้นอาเฉี่ยวรับผิดชอบสวมใส่เสื้อคลุมชั้นในสีขาวหิมะให้ แล้วเดินกลับห้องไป
อาเฉี่ยวใช้ผ้านุ่มเช็ดผมของเจียงซื่อทีละเล็กละน้อย
ผมเผ้าของหญิงสาวที่เปียกน้ำ ถูกปล่อยแผ่ออกมาดุจน้ำตกและยาวจนถึงช่วงเอว
กระจกสีทองแดงสะท้อนใบหน้าของหญิงสาว ผู้มีผิวพรรณเนียนขาวดุจหิมะ เส้นผมเงาดำดุจอีการิมฝีปากสีอมชมพู ฟันเรียงสวยงาม ดวงตา คู่ที่เดิมทีดูเหมือนเต็มไปด้วยความใจร้อน ไม่รู้ว่าเปลี่ยนเป็นดวงตาที่นิ่งเรียบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ มันทำให้ความงดงามของนางมีมากขึ้นกว่าเดิมถึงหลายเท่า
อาหมานที่อาบน้ำมาแล้วด้วยความรวดเร็ว เอ่ยชมอย่างอดใจไม่ไหว “คุณหนู คุณหนูช่างงามเหลือเกินเจ้าค่ะ”
เจียงซื่ออดขำไม่ได้เรื่องที่จี้ฉงอี้กั
