ภาพเบื้องหน้าไหววูบ
เมื่อวิสัยทัศน์กลับมาแจ่มชัด จางอวิ๋นก็พบว่าตนเองได้กลับเข้ามาสู่โลกสีขาวโพลนอันเวิ้งว้างแห่งเดิมอีกครั้ง
“ต้องได้รับการยอมรับจากศิษย์ก่อนถึงจะเข้ามาได้งั้นรึ…”
จางอวิ๋นพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางพยักหน้ากับตัวเอง
สายตาของเขาล็อกเป้าไปที่ลูกแก้วแสงจำนวนมหาศาลที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศทันที
“รอบนี้… ข้าต้องหาของดีที่ช่วยกู้คืนพลังกลับมาให้ได้!”
คิดได้ดังนั้น เขาก็เงยหน้าตะโกนใส่ความว่างเปล่า
“เฮ้! เสียงเมื่อกี้นี้น่ะ… เจ้าเป็นพ่อบ้านของโลกใบนี้ใช่ไหม?”
ไร้เสียงตอบรับ… ความเงียบงันคือคำตอบเดียว
จางอวิ๋นไม่ย่อท้อ พูดต่อเองเออเองอย่างหน้าด้านๆ
“ข้ารู้นะว่าเจ้าได้ยินข้า! ในบรรดาลูกแก้วพวกนี้ มีอันไหนที่ทำให้ข้าเก่งขึ้นได้บ้าง? ขอแบบที่ช่วยซ่อมแซมและยกระดับร่างกายข้าก่อนเป็นดีที่สุด!”
ตอนนี้เขามีร่างกายที่จินตานแตกร้าว ระดับพลังถดถอยลงเรื่อยๆ ราวกับถังน้ำรั่ว หากคิดจะแข็งแกร่งขึ้น อันดับแรกต้องอุดรอยรั่วและซ่อมแซมร่างกายให้สมบูรณ์เสียก่อน
ยังคงไร้เสียงตอบรับ
จางอวิ๋นขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด
หรือว่าข้าจะเดาผิด? เสียงสวรรค์นั่นเป็นแค่ระบบอัตโนมัติที่ไม่มีสติปัญญา?
