้เฟิงเซียงหรูอยู่ที่นี่ จนกระทั่งเฟิงเซียงหรูร้องเรียกเขำอย่ำงนุ่มนวล“พระองค์กลับไปที่เรือนเถิดเพคะ รถม้ำรำชส ำนักขององค์ชำยเก้ำได้ไปไกลแล้ว” เมื่อเขำกลับมำถึงควำมรู้สึกของเขำและเมื่อเขำมองเฟิงเซียงหรูอีกครั้ง เขำก็ไม่กล้ำบอกให้นำงกลับไปที่ต ำหนักหยูพวกเขำทั้งสองเดินกลับจำกทำงเข้ำต ำหนักที่พักของเฟิงเซียงหรูจัดขึ้นที่ห้องด้ำนตะวันออกที่เรือนของพราชำยำหยุน นำงรู้ว่ำเดิมเป็นเรือนของซวนเทียนฮั่ว และเขำย้ำยไปเพรำะพราชำยำหยุนมำอยู่ที่นี่ ตอนนี้นำงอำศัยอยู่ที่เรือน ดังนั้นจิตใจของนำงจึงไม่สำมำรถลงหลักปักฐำนได้เลยและส ำหรับซวนเทียนฮั่วเมื่อมีเด็กสำวอีกคนหนึ่งในคฤหำสน์นำงเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเขำในทำงใดทำงหนึ่งและยังสำมำรถท ำให้พราชำยำหยุนมีควำมสุข นี่เป็นสิ่งที่ดี อย่ำงไรก็ตำมเขำยังคงนอนไม่หลับในคืนนั้น เขำยืนอยู่ในสนำมคนเดียวและไม่แม้แต่ฝึกกระบี่ เขำยืนอยู่ตรงนั้นหันหน้ำไปทำงเรือนของพราชำยำหยุน แม้ว่ำหิมะที่ตกลงมำเบำ ๆ ปกคลุมไหล่ของเขำตั้งแต่พระ
อำทิตย์ตกจนถึงพระอำทิตย์ขึ้น เขำก็คิดค ำถำมเดียวกันว่ำ : เขำขอร้องเพื่อให้เฟิงเซียงหรูอยู่ที่นี่ แต่ท ำไมเขำถึงท ำอย่ำงนั้น ?เช้ำวันรุ่งนี้ทุกคนไปรำชส ำนักตอนเช้ำมีเพียงองค์ชำยสี่ในต ำหนักปิงที่ไม่มีสิทธิ์เข้ำร่วมรำชส ำนักตอนเช้ำ ผู้ติดตำมแนะน ำเขำ“หำกพระองค์สงสัยเกี่ยวกับเหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นจริงในพระรำชวังของฮ่องเต้ พระองค์สำมำรถ
