พระรำชวังของฮ่องเต้อยู่ในช่วงห้ำมคนเข้ำออกนอกจำกกำรเปิดในช่วงรำชส ำนักตอนเช้ำไม่มีหมำยเรียกอื่น ๆ ในช่วงเวลำที่เหลือระหว่ำงวัน และไม่มีใครได้รับอนุญำตให้เข้ำออก ส ำหรับเสนำบดีที่สิ้นสุดเข้ำเฝ้ำในตอนเช้ำ ผู้ที่มีหน้ำที่จะเข้ำเฝ้ำที่ห้องโถงส ำหรับผู้ที่ไม่ได้มีหน้ำที่ ตรำบใดที่พวกเขำออกจำกประตูพระรำชวังพวกเขำจะไม่สำมำรถกลับไปที่พระรำชวังได้อีกในวันนั้น แม้แต่องค์ชำยก็ไม่มีข้อยกเว้น กำรพบเสด็จแม่ของพวกเขำที่ต ำหนักในอำจท ำได้เพียงแค่คิดส ำหรับสิ่งเหล่ำนี้ซวนเทียนยี่เคยได้ยินแล้วระหว่ำงทำงกลับสู่เมืองหลวง แต่เขำไม่เชื่อพวกมันเลย จำกสิ่งที่เขำเข้ำใจเกี่ยวกับฮ่องเต้ สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้ ด้วยบุคลิกของฮ่องเต้ เขำจึงกังวลว่ำบุตรชำยของเขำจะเข้ำไปในพระรำชวังเพื่อพบเขำทั้งวัน แม้ว่ำเขำจะมีบุตรชำยที่ดี บุตรชำยที่ไม่ดี และพวกเขำทั้งหมดมีควำมลับของตัวเอง ในฐำนะบิดำ มำรดำ เขำหวังว่ำจะมีครอบครัวที่กลมกลืนกันและมีควำมสุขที่สุดเมื่อเห็นบรรดำบุตรและหลำนรวมตัวกัน ดังนั้นซวนเทียนยี่ไม่สนใจรำยงำนของบ่ำวรับใช้เกี่ยวกับพระรำชวังของฮ่องเต้ และขี่ตรงไปยังประตูเต๋อหยำงอย่ำงไรก็ตำมประตูพระรำชวังปิดอย่ำงแน่นหนำในระหว่ำงวันหยุดเขำในเส้นทำงของเขำนอกพระรำชวังของฮ่องเต้
ซวนเทียนยี่ขมวดคิ้วแน่นมองไปที่ประตูใหญ่ที่อยู่ตรงหน้ำเขำนั่งบนม้ำของเขำเขำฟังประกำศที่ท ำโดยทหำรยำมด้ำนล่ำงเขำ“เวลำของช่วงรำชส ำนักตอนเช้ำสิ้นสุดลง
