ทั่วทั้งลานเงียบกริบราวกับป่าช้า!
สายตานับร้อยคู่ที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง จับจ้องไปยังจางอวิ๋นบนแท่นสูงเป็นตาเดียว
“จางอวิ๋น... ของพรรค์นี้เจ้าก็จะรับรึ? บ้าไปแล้วหรือไง?”
เมิ่งจงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเหน็บแนมด้วยความสมเพช
จางอวิ๋นไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา เพียงก้มลงมองสวีหมิงที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านล่างด้วยสายตาเรียบเฉย แต่มั่นคง
“เจ้า… เต็มใจจะกราบข้าเป็นอาจารย์หรือไม่?”
สวีหมิงได้สติกลับมา แววตาที่เคยสิ้นหวังกลับมาลุกโชนด้วยประกายแห่งชีวิต เขารีบโขกศีรษะตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล
“ศิษย์เต็มใจขอรับ!”
“ดี! นับจากวันนี้ไป เจ้าคือศิษย์คนแรกของข้า… จางอวิ๋น!!”
จางอวิ๋นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
“ช้าก่อน! ข้าขอคัดค้าน!”
ทันใดนั้น เสียงตวาดแหลมสูงของเมิ่งจงก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศ
จางอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองต้นเสียง
“ท่านเจ้าสำนัก ข้าขอเสนอให้เพิกถอนสิทธิ์ในการรับศิษย์ของจางอวิ๋นเดี๋ยวนี้!”
เมิ่งจงหันไปคารวะเจ้าสำนักหลิงเซียนอย่างนอบน้อม ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงฉะฉาน
