ุดถ้านางทิ้งโอกาสนี้ให้กับเพื่อนที่ดีของนาง องค์หญิงผู้นี้มักใช้เวลาอยู่ข้างในพระราชวังและรู้สึกเบื่อ ในที่สุดเมื่อนางมีโอกาสสนุกแล้ว นางก็ต้องหาอะไรทำนางถอยกลับมา1 ก้าวและยืนกับเฟิงเทียนหยูรวมถึงเหรินซีเฟิงทั้งสามยืนด้วยกันและเฝ้าดูซวนเทียนเก้อ พวกนางได้ยินซวนเทียนเก้อกล่าวว่า “เจ้าคงเป็นผู้หญิงที่มาถึงเมืองหลวงและไปช่วยคนยากจนทางตอนเหนือของเมืองหลวงสินะ ? เจ้าชื่ออะไร ? ”“เด็กหญิงผู้ต ่าต้อยคนนี้ชื่อว่าจู้กงซานเพคะ”กงซานยังคงโค้งคำนับต่อไปและเหนื่อยมากซวนเทียนเก้อพยักหน้าแล้วกล่าวว่า“การที่เจ้าสามารถนำผลประโยชน์มาให้กับพลเมืองของเมืองหลวงนั้นดีมาก ราชวงศ์ต้าชุนของข้าต้องการผู้หญิงอย่างเจ้า หากทุกคนในโลกเป็นเหมือนคุณหนูจู้ นั่นจะเป็นความโชคดีของราชวงศ์ต้าชุน ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถทำสิ่งนี้ต่อไปได้ เจ้าอย่าปล่อยให้มันจบลงหลังจากสิ้นสุดฤดูหนาว องค์หญิงผู้นี้หวังว่าจะได้พบคุณหนูจู้อีกครั้งในปีหน้า”กงซานตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า“องค์หญิงหวู่หยางได้โปรดสบายพระทัยได้เพคะ ข้าจะทำทุกสิ่งที่เป็นไปได้อย่างแน่นอน แม้ว่า
หญิงสาวผู้อ่อนน้อมถ่อมตนนี้ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงในปีหน้า ข้าจะช่วยเหลือคนจนในที่อื่นต่อไป ตราบใดข้าพบพวกเขา ข้าจะไม่อนุญาตให้พลเมืองแม้แต่คนเดียวอดอาหารตายเพคะ””ดีมาก! ” ซวนเทียนเก้อเปิดเผยรอยยิ้ม “มันดีถ้าเจ้าทำสิ่งนี้ได้การทำความดีต้องอาศัยใจที่จริงจัง จะต้องไม่ถูกกระทำด้วยแรง
