ณ โรงพยาบาลที่สอง
คณบดีหลี่หงจอดรถเสร็จก็รีบเดินเข้าไปในโรงพยาบาล
พยาบาลคนหนึ่งเห็นหลี่หงดูมีท่าทีรีบร้อนจึงเอ่ยเตือนเขาว่า “ท่านคณบดีคะ อิ๋นซู่เหลียนมาแล้วค่ะ”
“เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” หลี่หงได้ยินดังนั้นก็ถามอย่างรีบร้อน
“เพิ่งมาถึงเมื่อครู่นี้เองค่ะ ตอนนี้อยู่ในห้องทำงานของท่านค่ะ” พยาบาลเห็นหลี่หงดูรีบร้อน จึงรีบรายงานสถานการณ์ให้ทราบทันที
หลี่หงได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งออกไป
เมื่อเขากลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง ก็พบว่าอิ๋นซู่เหลียนนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีสบาย ๆ
“อิ๋นซู่เหลียน! ตอบฉันมานะ! อุปกรณ์ของเธอเป็นอะไร! ทำไมถึงเกิดอุบัติเหตุทางการแพทย์ที่ร้ายแรงแบบนี้ได้!”
หลี่หงจ้องอิ๋นซู่เหลียนเขม็ง ถ้าไม่เห็นว่าเธอเป็นผู้หญิง ป่านนี้เขาคงลงมือกับเธอไปแล้ว
“อย่าตกใจไปเลยน่า อุปกรณ์ใช้งานนานไปก็ย่อมมีปัญหาบ้าง”
“แล้วถ้าหมอเกิดพลาดขึ้นมาด้วย นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้ป่วยคนนั้นโชคร้ายแค่ไหนแล้วละ”
อิ๋นซู่เหลียนยักไหล่อธิบาย เผยให้เห็นท่าทางที่ดูไม่แยแส เธอมองหลี่หงที่ยังคงมีท่าทีโกรธอยู่ ก่อนจะหยิบเช็คออกมาจากกระเป๋าเงิน “เอ้านี่! สองแสน! เอาไปให้ญาติผู้ป่วยสิ!”
“เธอ…เธอ…เธอนี่มัน!…”
หลี่หงจ้องอิ๋นซู่เหลียนเขม็ง เขาโกรธจนพูดไม่ออก ก่อนจะชี้ไปที่อิ๋นซู่เหลียนแล้วพูดว่า “อิ๋นซู่เหลียน! นี่มันเป็นอุบัติเหตุทางการแพทย์! นี่ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ เงินอาจจะแก้ปัญหาชั่วคราวได้ก็จริง แต่จะแก้ปัญห
