โรงพยาบาลเมืองจิน
หน้าประตูตึกผู้ป่วยใน
เหล่าแพทย์กว่าสิบคนกำลังยืนรออย่างเงียบ ๆ
“หานชิงอวี่ อย่าฝืนทำเป็นเก่งเลย อีกเดี๋ยวถ้าอุปกรณ์ไม่มา มือของลูกชายหมอหลินก็จะหมดทางรักษาแล้วนะ”
หลีเหมิงยืนอยู่ด้านหน้าสุดมองไปที่ประตูโรงพยาบาล
ในสายตาของเขา หานชิงอวี่กำลังทำเป็นเก่ง
ไม่มีปัญญาแท้ ๆ แต่กลับอยากจะลองเสี่ยงดู เลยรับเรื่องยาก ๆ นี้ไว้
“หลีเหมิง คุณอย่ามาพูดจาประชดประชันผมแบบนี้! อุปกรณ์พวกนี้ผมให้โรงพยาบาลยืมใช้ฟรี รอทำกำไรแล้วค่อยจ่ายค่าอุปกรณ์ ถ้าคุณติดต่อคนอื่นได้ คุณก็ทำไปสิ!”
“ผมไม่เอาเงิน และต้องถูกพ่อแม่ด่าว่าใช้เงินเปลืองอีก!” เมื่อหานชิงอวี่ได้ยินหลีเหมิงพูดเช่นนั้น เขาก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที ชายหนุ่มปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะตอกกลับไป
“หลีเหมิง อย่ามาพูดไร้สาระที่นี่! อยากรอก็รอ ไม่อยากรอก็กลับไป!”
ฝ่ายฉินซานไห่ ในฐานะคณบดี ก็รอเครื่องมือแพทย์อยู่ที่นี่เช่นกัน
เดิมทีตกลงกันว่าจะมาส่งพรุ่งนี้
แต่ลูกชายของหลินหม่านชางต้องเข้ารับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน จึงจำเป็นต้องเลื่อนมาส่งในวันนี้
เครื่องมือแพทย์ชุดใหม่นี้ เมื่อทำงานร่วมกับวิชาแพทย์ของหานชิงอวี่ จะช่วยเพิ่มอัตราความสำเร็จในการรักษาได้มากขึ้น
“เขาไปไม่ได้หรอก เดี๋ยวพอเครื่องมือมาถึง เขาต้องวิ่งแก้ผ้ารอบโรงพยาบาล นี่เป็นสัญญาของเขา!”
เมื่อหานชิงอวี่ได้ยินคำพูดของฉินซานไห่ เขาก็รีบห้ามไม่ให้หลีเหมิงจากไป
ทันใดนั้นเอง รถบรรทุกค
