ไปครู่หนึ่งแล้วถำมนำงก ำนัลของนำงว่ำ“นำนเท่ำไหร่แล้วที่องค์ชำยหกมำที่นี่ ? ”เป็นที่ชัดเจนว่ำนำงก ำนัลรู้อะไรบำงอย่ำงนำงจ้องมองเฟิงเฟินไดด้วยสำยตำที่ต ำหนิ นำงได้ตอบค ำถำมนี้ต่อท่ำนผู้หญิงหลี่ “สองสำมเดือนแล้วเจ้ำค่ะ”“สองสำมเดือน…”คิ้วของท่ำนผู้หญิงหลี่ขมวดเข้ำหำมันเนื่องจำกนำงรู้สึกไม่ดีนำงก ำนัลแนะน ำอย่ำงรวดเร็ว“ท่ำนผู้หญิงหลี่อย่ำใส่ใจเจ้ำค่ะแม้ว่ำองค์ชำยหกมำ ต ำหนักจิงซีก็ไม่ได้เป็นสถำนที่ที่สำมำรถเยี่ยมชมได้บ่อยครั้ง นอกจำกนี้องค์ชำยยังคงมีสิทธิในกำรบังคับบัญชำกองทัพ และมีหลำยสิ่งที่ต้องท ำ ดังที่ข้ำเห็น… พระองค์คงกลับไปที่ค่ำยทหำรที่ภำคตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อดูแลเรื่องต่ำง ๆ เจ้ำค่ะ”ท่ำนผู้หญิงหลี่ไม่เชื่อถ้ำเขำกลับไปที่ค่ำยทหำร เฟิงเฟินไดก็คงจะไม่มำที่นี่เพื่อพูดอะไรแปลก ๆ เช่นนี้อย่ำงจงใจ นำงมองเฟิงเฟินไดและถำมโดยตรงว่ำ “เจ้ำต้องกำรจะพูดอะไร ? ”
มุมปำกของเฟิงเฟินไดม้วนงอเมื่อนำงเริ่มหัวเรำะด้วยควำมไม่พอใจ”ท่ำนผู้หญิงหลี่ ท ำไมท่ำนถึงยังทรำบว่ำบุตรชำยของท่ำนท ำอะไรอยู่ ? ” นำงจ้องมองนำงก ำนัลอย่ำงหยำบคำยมำก “เมื่อเจ้ำนำยถำมค ำถำม เจ้ำควรตอบโดยตรง แต่บ่ำวรับใช้อย่ำงเจ้ำไม่เพียงแต่ซ่อนควำมจริงเท่ำนั้น เจ้ำหลอกนำง เจ้ำคิดว่ำเป็นควำมผิดประเภทใด ? ”นำงก ำนัลเต็มไปด้วยควำมโกรธแต่นำงไม่สำมำรถระบำยได้ตระกูลเฟิงตกต ่ำแต่เฟิงเฟินไดหมั้นกับองค์ชำยห้ำในฐำนะว่ำที่พระชำยำเอก ด้วยสิ่งนี้มั
