นใหญ่ แต่แม้จะอยู่ในโลกสมัยใหม่พฤติกรรมแบบนี้จะหำยำกเมื่อชำยำสำวคิดเรื่องนี้นำงก็มีควำมสุขทันที นำงนอนหลับอย่ำงมีควำมสุขภำยใต้ผ้ำห่มอีกสักพัก แต่ได้ยินสำมีของนำงกล่ำวว่ำ “ถ้ำเจ้ำยังไม่ลุกขึ้น ข้ำจะส่งคนเข้ำไปในพระรำชวังเพื่อแจ้งเสด็จพ่อว่ำกำรคำรวะจะรอจนกว่ำพรุ่งนี้”“หืม? ” เฟิงหยูเองตกตะลึง “คำรวะหรือ? คำรวะสิ่งใด ? ” นำงไตร่ตรองสักพักหนึ่งแล้วกล่ำวว่ำ “เจ้ำก ำลังบอกว่ำข้ำควรไปคำรวะเสด็จพ่อหลังจำกที่กลับมำเมืองหลวงหรือ ? แต่ขุนนำงเหล่ำนั้นรวมตัวกันเพื่อไม่ให้อนุญำตให้ข้ำเข้ำไปในพระรำชวังอีกต่อไปแล้วไม่ใช่หรือ / ” นำงไม่พอใจมำก
ซวนเทียนหมิงหัวเรำะและอุ้มนำงขึ้นมำจำกใต้ผ้ำห่มกล่ำวกับนำงว่ำ “ตำแก่ผู้ขี้ขลำดเหล่ำนั้นถูกจัดกำรจำกเสนำบดีทั้งสองด้วยค ำถำมที่ยำกและส่งข้อสอบไปแล้ว กำรเข้ำไปในพระรำชวังวันนี้ไม่ใช่เพรำะเจ้ำกลับมำที่เมืองหลวง แต่ส ำหรับกำรแต่งงำนของเรำ ด้วยกฎหมำยควำมกตัญญูของรำชวงศ์ต้ำชุน เรำต้องไปยกน ้ำชำถวำยเสด็จพ่อกับฮองเฮำ แน่นอนว่ำเจ้ำต้องไปคำรวะเสด็จแม่ด้วยตัวตนใหม่ของเจ้ำ”เมื่อเฟิงหยูเองได้ยินสิ่งนี้นำงก็ตระหนักว่ำนำงไม่ได้ใส่ใจ ถูกต้องนำงกลำยเป็นลูกสะใภ้อย่ำงแท้จริง กำรไปเยี่ยมพ่อแม่สำมีเป็นสิ่งที่ต้องท ำ ดังนั้นนำงจึงรีบลุกขึ้น พบกับควำมเจ็บปวดจำกด้ำนล่ำงเตือนนำงว่ำนำงไม่ได้สวมอะไร…ซวนเทียนหมิงไม่ได้ล้อนำงต่อไปในขณะที่เขำไปช่วยและน ำเสื้อผ้ำใหม่มำให้ อย่ำงไรก็ตำมเฟิงห
