“เหอะ คุณก็รู้จักแต่พูดจาโอ้อวดไปวัน ๆ!”
“คำท้าพนันตอนเช้ายังไม่ได้ผลแพ้ชนะเลย นี่ยังจะมาพูดโอ้อวดอีก!” หลีเหมิงจ้องมองหานชิงอวี่อย่างเหยียดหยัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง
“ยังไม่ถึงวันพรุ่งนี้เลยนะ คุณรู้ได้ยังไงว่าผมจะแพ้?”
“อีกอย่าง! สองเรื่องที่ผมพูดไปน่ะ มันไม่ใช่คำโอ้อวด แต่ผมทำได้จริง!”
“ท่านคณบดี ผมมั่นใจในทีมของเรา พวกเราทำได้!” หานชิงอวี่กล่าวโต้ตอบหลีเหมิง พร้อมกับแสดงจุดยืนให้ฉินซานไห่และคนอื่น ๆ เห็นว่าเขาทำได้จริง
หลีเหมิงแค่นเสียงเยาะเย้ย เขามองหานชิงอวี่ที่ดูมั่นใจเต็มเปี่ยม ก่อนจะพูดด้วยความหมั่นไส้ “หึ อวดดีต่อไปเถอะ! ผมจะรอดูตอนที่คุณต้องรักษาสัญญาว่าจะเป็นยังไง!”
หานชิงอวี่ไม่สนใจคำยั่วของหลีเหมิง เขาหันไปหาฉินซานไห่และทุกคน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเชื่อมั่น “ท่านคณบดี ท่านผู้อำนวยการทุกท่าน ผมเชื่อมั่นในความสามารถของทีมเรา พวกเราทำได้แน่นอนครับ!”
ฉินซานไห่มองแววตาอันมุ่งมั่นของหานชิงอวี่ ในใจก็พยักหน้าเห็นด้วย เขารู้ดีว่าหานชิงอวี่เป็นคนมีความรับผิดชอบและไว้ใจได้ เขาเชื่อว่าที่หานชิงอวี่พูดนั้นเป็นเรื่องจริง
“ตกลง! ผมเห็นด้วยกับข้อเสนอของหานชิงอวี่! แต่! เพื่อความไม่ประมาท เอาที่เขาพูดเป็นแผนแรกก็แล้วกัน! ผมจะให้ทีมของผมไปด้วยตลอด หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ค่อยเปลี่ยนไปใช้แผนสำรอง!”
ไม่ทันที่ฉินซานไห่จะได้พูดอะไร เการุ่ยเผิงที่ยืนอยู่ข้
