โห่ร้อง ทำให้เฟิงหยูเองต้องการเอาผ้าคลุมของนางออกเพื่อดู อย่างไรก็ตามนางหยุดโดยแม่สื่อ “องค์หญิงจี่อัน ท่านไม่สามารถเอามันออกได้เจ้าค่ะ แม้ว่าท่านจะไม่จำเป็นต้องปิดตลอดเวลา แต่ก็สามารถเอามันได้หลังจากเข้าที่พักในเมืองชาปิงเท่านั้น มันจะถูกใส่คืนในวันพรุ่งนี้ ! ”“วังซวนหวงซวน ! ” นางเพิกเฉยต่อแม่สื่อ และเรียกหาบ่าวรับใช้ของนาง “เจ้าสองคนร้องอะไรกัน ? บอกข้าว่าเกิดอะไรขึ้น ! ” นางเป็นกังวลมาก ความรู้สึกแบบนี้ที่สามารถได้ยินโดยที่ไม่สามารถมองเห็นนั้นช่างน่ากลัวจริง ๆเป็นที่ชัดเจนว่าวังซวนและหวงซวนตกใจกับเรื่องนี้มันเป็นเช่นนั้นที่พวกนางไม่สามารถตอบสนองต่อคำถามของคุณหนูของ
พวกนางได้ มันเป็นเพียงหลังจากเฟิงหยูเองถามครั้งที่สอง นางจึงได้ยินหวงซวนกล่าวว่า “คุณหนู… คุณหนูไม่สามารถจินตนาการได้คุณหนูไม่สามารถจินตนาการถึงฉากแบบนี้ได้แน่นอน ! มันน่าตกใจมาก ข้าไม่กล้าเชื่ออย่างแท้จริงว่าองค์ชายเก้าสามารถทำสิ่งต่าง ๆเหล่านี้ได้ ! ”วังซวนยังกล่าวอีกว่า“ใช่ มันยากที่เชื่อจริง ๆ เจ้าค่ะคุณหนู นี่เป็นความประหลาดใจที่น่ายินดีอย่างแน่นอน มันเป็นความประหลาดใจที่ดีต่อความดี ! ”คำพูดที่ทั้งสองกล่าวนั้นเหมือนกับว่าพวกนางไม่ได้พูดอะไรและจมูกของเฟิงหยูเองเกือบจะบิดไปด้วยความคับข้องใจ ในท้ายที่สุดนางเลี้ยงดูบ่าวรับใช้อย่างไร ในช่วงเวลาที่สำคัญ พวกนางพยายามอย่างหนักที่จะสร้างปัญญหาให้นางใช่หรือไม่ ? ! นางโกรธ
