เมื่อนางได้ยินว่าท่านพ่อไปภาคใต้กับฮูหยินเหยาและเสี่ยวหยา นางคิดว่าแม้ว่าท่านพ่อจะเสียชีวิตก็ไม่มีใครได้ดูใจท่านพ่อได้เลย” ในขณะที่เฟิงเซียงหรูกล่าว นางมองจดหมายอีกฉบับหนึ่งว่า“พี่รองพูดก่อนที่ท่านพ่อจะตาย ท่านพ่อเริ่มสำนึกผิด เสียใจกับสิ่งที่ท่านพ่อได้ทำลงไป น่าเสียดายที่มันสายเกินไป ถ้าท่านพ่อเข้าใจเรื่องนี้มาก่อน ตระกูลเฟิงจะไม่ประสบชะตากรรมเช่นทุกวันนี้ พระองค์ไม่รู้แต่ตระกูลเฟิงก็ค่อนข้างดี แต่ความดีแบบนั้นจำกัดอยู่แค่ก่อนที่พี่รองจะถูกส่งไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือ หลังจากนั้นเมื่อเฉินซื่อกลายเป็นฮูหยินใหญ่ และทุกอย่างก็เปลี่ยนไป”นางถอนหายใจยาวเพราะอารมณ์นับไม่ถ้วนผสมปนเปอยู่ในใจของนางความทรงจำของนางทั้งหมดเกี่ยวกับคฤหาสน์เฟิงตั้งแต่วินาทีที่นางสามารถสร้างความทรงจำได้เริ่มพุ่งออกมา และสิ่งนี้ทำให้น ้าตาไหล
ซวนเทียนยี่ไม่ค่อยรู้เรื่องการปลอบใจผู้หญิงที่ร้องไห้และเขาก็จำได้ว่าบุหนี่ชางก็ร้องไห้ต่อหน้าเขาสองสามครั้ง เขากัดฟันของเขาและทนมัน ในท้ายที่สุดเมื่อเขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เขาก็สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินหนีไป แม้กระนั้นเขาไม่เต็มใจที่จะพูดคำปลอบใจเพียงคำเดียว อย่างไรก็ตามตอนนี้เมื่อเฟิงเซียงหรูร้องไห้ เขาไม่สามารถหยุดตัวเองจากการยกแขนขึ้นเพื่อใช้แขนเสื้อของเขาซับน ้าตาของนาง เขากล่าวว่า “อย่าร้องไห้ ทุกอย่างในอดีตไม่ต้องเก็บมาคิดแล้ว ในอนาคตจะมีวันที่ดีมาถึง ! ”เฟิงเซียงหรูร้อ
