งไห้แตกต่างจากบุหนี่ชางเมื่อบุหนี่ชางร้องไห้นางจะร้องให้ฟูมฟาย นอกจากนี้นางก็อยากจะแก้แค้น ส่วนเฟิงเซียงหรูนั่งอยู่ตรงนั้นพร้อมกับร้องให้เงียบ ๆ น ้าตาก็หยดลงมาเหมือนลูกปัด และดูเหมือนว่านางจะไม่ส่งเสียงอะไรเลย อย่างไรก็ตามมันเป็นภาพที่น่าสงสารซวนเทียนยี่รู้สึกว่าเขาเป็นทุกข์จริงๆ แม้กระนั้นเขาไม่รู้วิธีปลอบใจนางอย่างแท้จริง หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาเอ่ยว่า “ข้าจะร้องเพลงให้เจ้าดีหรือไม่ ? ”เฟิงเซียงหรูหัวเราะออกมาทันทีความเศร้าที่นางรู้สึกจากการตายของเฟิงจินหยวนลดลงในทันทีโดยไม่มากนัก นางถอนหายใจ“ข้าไม่เจ็บจริง ๆ มันเป็นผลมาจากความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่น ้าตาไหล มันเป็นปฏิกิริยาธรรมชาติของร่างกายและไม่มีความสัมพันธ์กับความรู้สึกของข้า แต่ไม่ว่าจะพูดอะไร ข้าก็ต้อง
ขอบคุณพระองค์ที่ทำให้ข้าไม่โดดเดี่ยวเมื่อข้ารู้ว่าท่านพ่อจากไปแล้วนั่นจะน่าสังเวชอย่างแท้จริง ! ”ซวนเทียนยี่ยิ้ม“ใช่ ! อาจารย์ตัวน้อยของข้าควรชื่นชมยินดีเล็กน้อย เมื่อเฟิงจินหยวนยังมีชีวิตอยู่ เขาไม่ได้มอบชีวิตที่ดีแก่เจ้าไม่ว่าเขาจะมีชีวิตอยู่หรือตาย สิ่งนี้มีผลกระทบต่อเจ้าหรือไม่ ไม่ว่าจะทางใดตระกูลเฟิงก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ไม่มีความแตกต่างถ้าเขาตายไป อย่างที่ข้าเห็น มันจะเป็นการดีกว่าถ้าเจ้าพาท่านแม่ของเจ้ามาอยู่ที่นี่ด้วยนี้ เจ้าบอกว่าเฟิงหยูเองจัดหาที่พักให้เจ้าแล้วไม่ใช่หรือ ? พานางมา และเจ้าทั้งสองสามารถอยู่ด้วยก
