ต้องกำรให้ข้ำช่วยให้เจ้ำผ่ำนพ้นไปได้ง่ำยขึ้นหรือไม่ ? ”เฟิงจินหยวนพยักหน้ำเขำซ ้ำๆ “ข้ำต้องกำร ช่วยข้ำด้วย ! ”เฟิงหยูเองไม่ลังเลอีกต่อไปเอื้อมมือไปที่แขนเสื้อของนำง นำงดึงกำรฉีดยำนำเซียออกจำกมิติของนำง“ควำมจริงแล้วบุตรสำวของเจ้ำเสียชีวิตไปนำนแล้วในภูเขำทำงตะวันตกเฉียงเหนือนำงถูกฆ่ำตำยโดยคนเลวสองคนที่ใช้ยำนอนหลับเกินขนำด แล้วโยนลงในในกองศพขนำดใหญ่”ขณะที่นำงพูดมือของนำงก็ท ำงำนไปด้วย อย่ำงไรก็ตำมเฟิงจินหยวนไม่ได้มองเข็ม เขำตกใจมำกกับค ำเหล่ำนี้และกล่ำวด้วยเสียง
สั่น ๆ “ไม่น่ำแปลกใจที่เหยำซื่อบอกว่ำเจ้ำไม่ใช่บุตสำวของนำงปรำกฎว่ำเจ้ำไม่ได้… ”เฟิงหยูเองส่ำยหน้ำของนำงแล้วฉีดยำเข้ำไปในร่ำงกำยของเฟิงจินหยวนขณะที่กล่ำวว่ำ “ใช่ ข้ำไม่ใช่” เมื่อเห็นจ้องมองของเฟิงจินหยวน นำงส่ำยหัวแล้วกล่ำวว่ำ “ควำมลึกลับของธรรมชำติจะต้องไม่ถูกเปิดเผย”เฟิงจินหยวนไม่ถำมต่อเปลือกตำของเขำรู้สึกหนักอึ้ง และเมื่อพวกมันใกล้จะปิด เขำก็บ่นว่ำ “ท ำไมข้ำถึงรู้สึกง่วงนอนมำก ? ”นำงดึงเข็มออกมำแล้วกล่ำวเบำๆ “ถ้ำเจ้ำง่วงนอนก็แค่นอนหลับ เมื่อเจ้ำหลับ จะไม่มีควำมทุกข์อีกต่อไป”จำกนั้นนำงมองเฟิงจินหยวนหลับตำอย่ำงช้ำๆ ดูเหมือนว่ำเขำพูดอะไรบำงอย่ำงใกล้เคียงกับ “ข้ำขอโทษ” แต่นำงไม่สำมำรถได้ยินมันได้อย่ำงชัดเจนในที่สุดเขำก็หยุดหำยใจภำยใต้ผลกระทบของยำนำเซีย ไม่มีควำมทุกข์ทรมำน นี่เป็นสิ่งสุดท้ำยที่นำงสำมำรถท ำได้เพื่อเขำในฐำนะบุตรสำ
