มีชีวิตที่ดี อำเอง ข้ำขอโทษ”เมื่อค ำขอโทษออกมำเฟิงจินหยวนก็เริ่มร้องไห้ ไม่ว่ำเขำจะไม่ต้องกำรร้องไห้ต่อหน้ำบุตรสำวคนนี้มำกเพียงไร เขำก็ไม่สำมำรถกลั้นน ้ำตำไว้ได้ ตระกูลเฟิงมีชื่อเสียงมำกเพียงใด ! อย่ำงไรก็ตำมด้วยควำมผิดพลำดแต่ละครั้ง มันก็พังทลำย เมื่อคิดถึงตอนนี้ บุตรสำวคนที่สองนี้ได้ให้โอกำสตระกูลเฟิง อย่ำงไรก็ตำมเขำยังมองไม่เห็นสถำนกำรณ์อย่ำงชัดเจนเขำต้องกำรที่จะจับมือของเฟิงหยูเองแต่หลังจำกพูดมำนำนเขำได้ใช้พลังงำนอย่ำงมำก เขำยกมันขึ้นมำสองสำมครั้งแต่ไม่มีแรง มันคือเฟิงหยูเองที่ใช้ควำมคิดริเริ่มในกำรจับมือของเขำ ในขณะที่จับนิ้วสองนิ้ว นำงขมวดคิ้วเล็กน้อย“ข้ำก ำลังจะตำย”เฟิงจินหยวนกล่ำวว่ำ “ข้ำอดทนจนถึงลมหำยใจสุดท้ำยนี้เพื่อเป็นกำรขอโทษเจ้ำด้วยตัวเอง ตอนนี้ควำม
ปรำรถนำสุดท้ำยของข้ำเป็นจริงขึ้นมำแล้ว ข้ำสำมำรถปลดปล่อยลมหำยใจสุดท้ำยนี้ได้” เขำสูดลมหำยใจอีกสองสำมครั้ง และพยำยำมอย่ำงหนักเพื่อหำลมหำยใจของเขำอีกครั้ง แต่มันเป็นโชคชะตำที่เขำจะต้องทนทุกข์ทรมำนมำกขึ้นเมื่อถึงเวลำที่เขำจะต้องตำย คนผู้นี้ไม่หลงเหลือพลังชีวิตอีกต่อไป แม้กระนั้นเขำยังคงยึดมั่น เขำไม่เต็มใจที่จะปล่อยมันไปวังซวนเห็นเขำเช่นนี้และรู้สึกว่ำนี่เป็นควำมทุกข์ทรมำนมำกเกินไปโดยกล่ำวว่ำ “คุณหนูพูดกับนำยท่ำนเฟิงเถอะ ข้ำจะรออยู่ข้ำงนอกเจ้ำค่ะ” จำกนั้นนำงก็รีบออกจำกห้องเฟิงหยูเองมองเขำซักครู่แล้วถำมเขำด้วยควำมขมวดคิ้ว“เจ้ำ
