นี้ที่กำรได้เห็นคนผู้นี้ตำยและทนทุกข์ทรมำนอย่ำงมำก นำงไม่สำมำรถพูดอะไรที่น่ำกลัวได้ นำงกล่ำวว่ำ“เมื่อนำงจ ำข้ำได้ ข้ำก็สบำยใจ ! ไม่มีใครในโลกนี้ที่ไม่หวังควำมรักตำมธรรมชำติระหว่ำงบิดำ มำรดำกับบุตร เจ้ำเคยคิดเกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ถ้ำเจ้ำดูแลข้ำอย่ำงดีในตอนนั้น ตระกูลเฟิงจะไม่ตกต ่ำลงในสภำพเช่นทุกวันนี้อย่ำงแน่นอน ! ตรำบใดที่ข้ำยังอยู่ ตระกูลเฟิงจะยังคงยอดเยี่ยมต่อไป น่ำเสียดำยที่นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้ำต้องกำร”เมื่อได้ยินนำงน ำเรื่องนี้ขึ้นมำเฟิงจินหยวนมีควำมสุขมำก เขำยังมีหลำยสิ่งที่เขำอยำกจะพูด เขำไอพักหนึ่งแล้วกล่ำวว่ำ “ข้ำรู้ว่ำข้ำผิด ในเวลำนั้นข้ำไม่รู้ว่ำสมองส่วนใดของข้ำล้มเหลว ท ำให้ข้ำรู้สึกว่ำถ้ำข้ำไม่ได้ไล่ตระกูลเหยำออกไปเพื่อแสดงจุดยืนของข้ำ ข้ำก็จะต้อง
ทนทุกข์ทรมำนกับตระกูลเหยำ ในที่สุดข้ำก็สำมำรถผ่ำนกำรทดสอบของฮ่องเต้และไต่เต้ำขึ้นสู่ต ำแหน่งเสนำบดีฝ่ำยซ้ำย ในที่สุดข้ำก็สำมำรถพำท่ำนย่ำของเจ้ำมำที่เมืองหลวงได้ บำงทีมันอำจเป็นควำมรุ่งโรจน์ที่ท ำให้ข้ำกลำยเป็นคนมึนงง เช่นเมื่อเหตุกำรณ์เกิดขึ้นข้ำก็ไม่สำมำรถตัดสินใจได้อย่ำงถูกต้อง ในท้ำยที่สุดกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นแม้ว่ำเรำต้องกำรที่จะกลับไป มันก็ไม่สำมำรถท ำได้ อำเอง สิ่งเดียวที่ข้ำมีควำมสุขคือเจ้ำสำมำรถมีชีวิตที่ดี ในท้ำยที่สุดมีเด็กจำกตระกูลเฟิงของข้ำที่มีอนำคตที่สดใส ไม่ว่ำเจ้ำจะเกลียดข้ำหรือไม่พอใจ ข้ำก็ยังหวังว่ำเจ้ำจะ
