งนำง แม้ว่ำเจ้ำต้องกำรที่จะกังวลเกี่ยวกับนำง มันเสียเวลำ ไม่ว่ำนำงจะชนะหรือล้มเหลว มันก็ขึ้นอยู่กับทำงเลือกของนำงเอง”เมื่อนำงเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมำเฟิงจินหยวนรู้สึกรำวกับว่ำนำงก ำลังเตรียมพร้อมส ำหรับชีวิตหลังควำมตำยของเขำโดยบอกเขำเป็นครั้งสุดท้ำยเกี่ยวกับสถำนกำรณ์ครอบครัว จำกนั้นเขำก็รู้ว่ำผลลัพธ์ของกำรตรวจชีพจรอำจไม่ดี แต่ตอนจบนี้อยู่ในควำมคำดหมำยของเขำมันเป็นอย่ำงที่เขำพูดกับทหำรผู้นั้น เขำรู้สภำพร่ำงกำยของเขำดีเขำจะเอำชีวิตรอดได้อีก 2 วันก่อนที่เขำจะทนไม่ได้อีกต่อไป โชคดีที่ก่อนที่เขำจะเสียชีวิต เขำได้พบเฟิงหยูเองและจิตใจของเขำก็หมดกังวล ดังนั้นเขำจึงอ้ำปำกพูดอย่ำงขมขื่น “ข้ำเป็นพ่อที่ล้มเหลว ข้ำ
ไม่รู้ว่ำข้ำสำมำรถให้ค ำแนะน ำกับเจ้ำได้อย่ำงไรก่อนตำย เจ้ำไม่ต้องกำรค ำแนะน ำใด ๆ จำกข้ำ เพรำะเจ้ำเก่งกว่ำข้ำทุกอย่ำง ในช่วงหลำยปีที่ผ่ำนมำ ข้ำไม่ได้ท ำสิ่งที่ถูกต้อง ข้ำไม่มีสิทธิ์ขอกำรอภัยของเจ้ำ แต่อำเอง มีบำงอย่ำงที่ข้ำต้องบอกเจ้ำ ก่อนที่ท่ำนแม่ของเจ้ำจะตำย นำงฝำกข้อควำมไว้ นำงบอกว่ำนำงไม่ได้สับสนอีกต่อไป นำงจ ำเจ้ำได้เสมอ นำงรู้ว่ำเจ้ำเป็นบุตรสำวของนำง ไม่ใช่เสี่ยวหยำ นำงต้องกำรให้เจ้ำสบำยใจ”“อ่ำ”เฟิงหยูเองอำรมณ์ไม่ดีมำกและเศร้ำหมองมำก แม้ว่ำนำงจะไม่มีควำมรู้สึกใด ๆ กับเฟิงจินหยวน แต่เลือดที่ไหลผ่ำนร่ำงกำยของนำงก็เหมือนกับเลือดในร่ำงกำยของเฟิงจินหยวนจะมีกำรเชื่อมต่ออยู่เสมอ เป็นเช่น
